English translation

Westelijk Sahara

9-10-'11

Thee op het strand

Het is tegen het einde van de middag. We zijn net Westelijk Sahara binnen gekomen. De meningen in de wereld zijn er nogal over verdeeld of dit een apart land is of dat het een provincie van Marokko is*. We kunnen er natuurlijk lange verhalen over schrijven maar dat is allemaal wel op andere plekken te vinden. Om eerlijk te zijn, zijn de enige mensen die wij hier tegen komen, Marokkanen. Van de oorspronkelijke bewoners is geen spoor meer te bekennen. Zij zijn allemaal de woestijn in gevlucht.
We zien alleen maar zand, zand en nog eens zand gezien. In dit verlaten gebied wonen verder vrijwel geen mensen buiten de dik door Marokko gesubsidieerde nederzettingen.
We sturen de bus een zandweg richting de zee op. Na ongeveer 5 kilometer doemt de lichtblauw gekleurde zee op. Helaas staat er bij die zee ook een legergroen gekleurde tent. We besluiten maar gewoon te vragen of we bij de 2 Marokkaanse militairen op het strand mogen overnachten.
In hawai-shorts gestoken komen de beide jongens naar buiten. “Natuurlijk, mogen jullie hier staan” antwoorden ze op de vraag. Als we de bus hebben neergezet bekijken we de werkzaamheden van de heren soldaat. 1X per uur pakken ze de verrekijker en turen ze de horizon af of er soms mensen in rubber bootjes het land op proberen te komen. De rest van de tijd brengen ze door met luieren en tv kijken. Wat een leventje!
5 jaar geleden zijn we al een keer eerder in Marokko geweest. Wat wij ons vooral herinneren zijn de gastvrije en vriendelijke mensen, maar ook de mierzoete thee. We zijn benieuwd of dit nog steeds zo is.
's Avonds komt 1 van de jongens over het strand naar ons toelopen met een dienblaadje in zijn hand. Op het blad staat een zilverkleurige theekan met 2 glaasjes. Met een glimlach biedt hij ons de thee aan. Ja, de mensen zijn nog net zo aardig als 5 jaar geleden, bedenken we ons. Alleen ligt de suiker nu naast het kopje. Ondertussen snapt men hier wel dat Europeanen niet zo van die zoete meuk houden. We breken een stukje suiker af dat overeen komt met een klontje zoals wij die kennen. Maar bij de eerste slok komen we erachter dat er toch niet zoveel is veranderd. Dit was alleen de extra suiker voor als we de thee nog niet zoet genoeg vonden...

* Dat de kwestie nogal gevoelig ligt, horen we van medereizigers, Jan en Mariska (www.travel2survive.com). We brengen wat dagen met hen door in Dakhla aan het strand. Op een middag komen zij terug van de stad met verhitte gezichten. Wat bleek, zij hebben op de zijkant van hun truck een grote sticker met daarop een kaart van Afrika. Op deze kaart staat er een dun lijntje tussen Marokko en Westelijk Sahara getekend. Dit viel niet in goede aarde bij de heren van het politie-checkpoint. Het scheelde niet veel of ze moesten ter plekke de sticker verwijderen.

* Voor Wil en Gerard (www.knak.nl) had de creatieve politieman een andere oplossing. Hun kaart op de zijkant van de truck werd bewerkt met een potje tipex. Nauwgezet schilderde de diender Marokko en Westelijk Sahara wit. Zo een goedkope oplossing om '1 gelukkige en eensgezinde natie' te creëren. Daar kan de VN nog wat van leren.