English translation

Burkina Faso

6-9-'11

Heilige krokodillen

Onderweg van de hoofdstad met de mooiste naam ter wereld, Ouagadougou naar een stad met wederom een prachtige naam Bobo Dioulasso, maken we een stopje bij een meer waarin honderden krokodillen zwemmen.

Meteen komen er een stel gidsen aan die ons het complete krokodillen-voer-pakket aanbieden. We gaan erop in en even later zijn we een kip rijker. Met de gidsen, het halve dorp en de kip lopen we naar de oever van het meer. Er liggen al 2 krokodillen te wachten op de traktatie. Geroutineerd voert de gids de 2 krokodillen de kip terwijl Gerard ondertussen op de rug van mr. Croc mag plaatsnemen. Gerard lacht vast voor de verplichte foto's terwijl de krokodil ook in zijn vuistje lacht over de perfecte regeling. Marlous maakt de foto's maar heeft niet door dat ze midden op de geplande route van krokodil nummer 3 staat. Vliegensvlug maar toch zo waardig mogelijk brengt ze zichzelf in veiligheid. De gidsen moeten er toch om lachen en verzekeren ons nogmaals dat dit meer alleen maar vreedzame krokodillen huisvest. Dit in tegenstelling tot alle andere meren in Burkina. “Waarom zijn deze exemplaren hier dan ongevaarlijk?”, vraagt Gerard nieuwsgierig. Het antwoord verbaast ons enigszins. Volgens de gids zijn de krokodillen hier reïncarnaties van hooggeplaatste lokale mensen. Dit was niet helemaal de biologische verklaring die we zochten, maar een andere uitleg kunnen ze ons niet geven. Zou Gerard dan op de rug van een 1 of andere koning hebben gezeten?

8-9-'11

Opgelicht

We huren een motor en gaan op pad naar 1 van de omliggende dorpjes rond Bobo Dioulasso. Iedereen in Burkina Faso wil een graantje meepikken van het toerisme dus het is hier gewoon onmogelijk om zomaar een beetje rond te lopen in een dorp. Het recept is als volgt. Je stopt ergens, er komen een aantal gidsen om je heen staan, je onderhandelt over de prijs voor de gids, je betaalt een toegangsticket voor het dorp, je koopt een foto permissie en vervolgens wordt je rondgeleid door het dorp terwijl de dorpelingen elk ook weer iets aan je proberen te verkopen. Het moge duidelijk zijn dat we al aardig wat souvenirs voor de familie thuis in de bus hebben liggen.

In het dorpje Koumi zwichten we nog één keer voor het hele circus. In de schaduw van een grote boom zetten we onze huur-motor op slot waarna de gids ons in rap tempo langs alle modderhutten en hangende oma's met eveneens hangende blote borsten leidt.

Na afloop betalen we de gids en stappen weer op ons motortje. Een kilometer verder slaakt Gerard een vloek uit. “Shit, de tank is leeg”. Het kost ons weinig moeite om de oorzaak te achterhalen. Vanmorgen hebben we de tank nog afgetopt en nu is hij opeens leeg. We twijfelen nog even aan een lek maar vermoeden dat de mensen in het dorp de benzine hebben laten aflopen toen wij werden rondgeleid.

We keren om en rijden op de laatste druppels benzine naar het dorp terug. Daar aangekomen laten de lege tank aan de gids zien. Zonder dat we hem beschuldigen begint hij zich meteen in te dekken en te schreeuwen. Hij heeft het niet door, maar daarmee verraadt hij zich direct. Als niks effect lijkt te hebben gaan we over op de 'Nijntje-tactiek'. Als in een prentenboek wijzen we op het dorp en zeggen als uit een boek van Nijntje, “Er is een dief in het dorp”. Het werkt en meteen komt er iemand aanlopen met een kan benzine. Ziedend zien we erop toe dat we in ieder geval een deel van onze eigen benzine weer terugkrijgen. Met het stoom nog uit onze oren komend, scheuren we zonder te groeten weg.

15-9-'11

Onderweg van Sahel naar Sahara

We passeren de grens tussen Burkina Faso en Mali. Veel meer dan een stel olievaten op de weg is het niet. Was het landschap waar we gisteren doorheen reden nog groen en stonden er nog bomen, nu is het een stuk minder groen en zitten we in een 'plukjes landschap'.
Het stukje niemandsland tussen Burkina Faso en Mali maakt deel uit van de Sahel. Modder-stenen gebouwtjes staan in stukken rood gekleurde verlatenheid. Zo nu en dan steekt er een kameel voor ons over. We zijn onmiskenbaar weer bij de woestijn aangekomen. De Sahel is het voorportaal van de Sahara. We kunnen niet wachten!
De grens tussen Burkina en Mali is voor ons ook symbolisch. Opeens belanden we in Noord Afrika waar alle gebruiken weer Arabisch zijn en waar alle mensen weer Islamitisch zijn. Praktisch gezien houdt dat voor ons in dat we weer het vijfvoudige van de 'echte' prijs kunnen gaan betalen. Handelen kunnen die Arabieren namelijk wel. Maar mocht je daarna je portemonnee op tafel laten liggen, dan komen ze je wel weer achterna om je te vertellen dat je je portemonnee bent vergeten.
We rijden Mali in met een gevoel van verwachting. Eén van Afrika's grote trekpleisters, de Dogon, ligt daar namelijk. Mensen wonen er nog in hutten die half uit de bergwand zijn gehakt. Met een laatste gedecideerde stempel heet de douanebeambte ons welkom in Mali.