Rondje Afrika

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

English translation

Benin deel 2

22-8-'11

Een Pakje uit Nederland

Vol verwachting staat Gerard op de stoep bij de DHL vestiging Cotonou. We hebben er wederom een fortuin voor moeten neerleggen, maar dan doet een pakket er ook maar 2 dagen over om vanuit Nederland waar dan ook in Afrika aan te komen. Het is de derde keer dat we onderdelen uit Nederland laten opsturen. De verzending is geen enkel probleem. Het door de douane krijgen van een pakket is een heel ander verhaal.
Net op het moment dat hij het inmiddels bekende DHL logo in Benin ziet gaan de gedachten van Gerard even terug naar het spektakel toen we een pakje naar de Congo hebben laten sturen. Het kwam er toen op neer dat we het pakket niet bij de DHL konden ophalen. We mochten het wel zelf bij de douane ophalen op het vliegveld werd ons toen verteld. Nou was dat 'ophalen' wel een erg simpele beschrijving van de werkelijkheid. Gerard is uren bezig geweest om alle formulieren in te vullen en duidelijk te maken dat we echt geen 100% invoerbelasting gingen betalen naast de vele andere opslagkosten etc. Uiteindelijk draaide het erop uit dat Gerard met een diepbedroefd gezicht en lege handen langs het kantoor van de chef de douane moest lopen om vervolgens de onderdelen door een gat in het hek aangereikt te krijgen. Als het goed is staat er nu in Brazzaville nog steeds een doos stenen met onze naam erop bij de douane.

We zijn er dus helemaal klaar voor. We hebben een goed ontbijt achter de kiezen om zo genoeg energie te hebben voor de onderhandelingen. Gerard haalt nog 1x diep adem en stapt dan klaar voor de strijd het kantoor van de DHL in.
“Ah, het pakket voor dhr Brok”, zegt de medewerkster van de DHL. “Als u hier even wilt tekenen, dan heb ik hier het pakket”. Verbluft staat Gerard 30 seconden later weer buiten met het pakket in zijn handen.

Die dag staat verder in het teken van het monteren van de nieuwe veerpakketten en de nieuwe schokbrekers. Van de oude veerplaten zijn er meer dan de helft gebroken. Het is een hele klus maar het resultaat mag er dan ook zijn. De bus sleept na 2 dagen werk niet meer met zijn kin over de grond en als we een stukje test rijden, deinen we ook niet meer als een schip op volle zee op en neer. Operatie geslaagd en de patiënt doet het ook nog! Althans dat denken we dan nog.

Ruim 100km verder ligt de bus weer met z'n neus op de grond. De uitspraak van Johan Cruijf, elk nadeel heeft zijn voordeel, gaat deze keer op. We balen enorm van de pech maar die avond blijkt dat we op een camping terecht zijn gekomen waar we kosteloos gebruik van een ruime garage, inclusief alle machines en gereedschap. Na het demonteren blijkt dat er al meerdere van de veerbladen uit het nieuwe pakket zijn gebroken. Gelukkig hebben we de goede platen uit het oude pakket bewaard. Marlous moet nu ook wel toegeven dat de eeuwige bewaarwoede van Gerard af en toe wel nut heeft.
De eigenaar van de garage is zo gastvrij dat we besluiten zelfs de achtervering ook onder handen te nemen. Zo'n goed uitgeruste plek kom je niet vaak tegen en we maken er optimaal gebruik van. Na een paar dagen werk is de bus helemaal klaar voor het laatste stuk van de reis.

25-8-'11

Wisselgeld

Er is in Benin een nationaal tekort aan kleingeld en biljetten in kleine coupures. Vandaag zijn we al een aantal keer gezwicht om dan maar met veel moeite gepast te betalen. Maar het zat er een keer aan te komen dat we toch echt met een biljet met een waarde van ongeveer 15 euro moeten betalen. Dit is het grootste biljet wat in omloop is en helaas het enige wat uit alle geldautomaten komt.

De bus komt langzaam tot stilstand voor het tolpoortje. Op het bord lezen we dat de prijs iets van ongeveer 1 euro is. Nonchalant toveren we het biljet van 10.000 Franc (15 Euro) uit de portemonnee. Er gaat een kreet van ongeloof door het groepje personeel. Het is verdorie net alsof we een dode rat tevoorschijn halen. “We hebben geen wisselgeld” klinkt er uit verschillende monden. Ja, daar waren we al bang voor, denken we bij onszelf. Maar deze keer besluiten we dat het nu maar eens niet ons probleem gaat worden. Afwachtend kijken we de tolbeambte aan. Afwachtend kijkt hij ons aan. Als bewijs laten we onze lege portemonnee zien. Of we de auto even aan de kant willen zetten. “Nee”, dat willen we niet. Vastberaden laten we de auto midden in de enige doorgang staan. Gestaag bouwt er zich een behoorlijke rij vrachtwagens en taxibusjes achter ons op.
We hebben in Benin in totaal al meerdere uren staan wachten op wisselgeld. Helaas voor de mensen bij de tolpoort is dit precies het moment dat onze portie Afrikaans geduld geheel op is. Er zijn ondertussen al 5 vrachtwagens aan de andere kant gepasseerd, dus er moet wisselgeld genoeg in de toko zijn. Na veel vijven en zessen, wordt het ons met moeilijke gezichten overhandigd.
Voorlopig zijn wij weer even gered van de wisselgeld-crisis. Met een tevreden gezicht bergt Marlous de zeldzame biljetten op.

29-8-'11

Ratten, muizen of misschien een hagedis?

We hebben Bronco al een paar keer flink op zijn kop gegeven. Mopperend zien we dat hij dit keer de kaart van een wildpark te pakken heeft gehad. Vreemd genoeg kunnen we de missende snippers nergens vinden.
s'Middags valt het ons opeens op dat de 2 gelukspoppetjes die we altijd op het dashboard hebben liggen ook weg zijn. Dat kan de hond niet hebben gedaan denken we nog. Misschien zijn ze uit het raam gewaaid.
"Hadden we niet ergens nog schuursponsjes liggen?", roept Gerard vertwijfeld uit. Dan zien we als we een nieuw pak pasta onder de voorstoel vandaan halen dat er gaatjes in zitten. “We zullen toch geen muizen in de bus hebben”, zegt Marlous. Dat is het startsignaal voor een ware heksenjacht. Terwijl we de bus leeghalen, komen we nog veel meer gesloopte spullen tegen. Zelfs het veiligheidshesje is uit de verpakking gehaald door de kleine rover. We hebben geen flauw idee of het een hagedis, rat of misschien een muis is. Tot we de muizenkeutels tegenkomen en we besluiten dat het een muis moet zijn. Met hernieuwde energie schroeven we zelfs de panelen van de wand af. Buiten de bus ziet het er ondertussen behoorlijk onploft uit. Dan zien we het. Er zit een gigantisch nest van al onze missende spullen bij het ruitensproeier-reservoir. Ook onze gelukspoppetjes vinden we terug. De kleine rakker heeft door de ventilatiekanalen de poppetjes 2 meter door de bus gesleept.

Waarschijnlijk hebben we de ongenode passagier al wel sinds Kameroen mee. Terugredenerend hebben we toen 's nachts al eens geritsel en geknaag gehoord. Helaas voor de reislustige muis ruimen we zijn woning geheel op. De kraker wordt uit zijn kraakpand verwijderd. Het is jammer voor hem maar we doen er alles aan om zonder hem naar Burkina Faso te vertrekken.