English translation

Nigeria deel 2

18-7-'11

Welkom bij het Sheraton

We melden ons aan de poort en vragen vertwijfeld of we hier mogen kamperen. Om ons heen staan auto's die vijf keer zoveel kosten en vijf keer zo schoon zijn. Van andere reizigers hadden we gehoord dat je bij het Sheraton in Abuja kunt kamperen. Nu we hier zo staan en ondertussen de crew van een KLM toestel in kittige lichtblauwe pakjes zien langslopen beginnen we te twijfelen aan die informatie.
Nadat de bus net als alle andere auto's door bewapende militairen is doorzocht, worden we gewoon binnengelaten. Zou het dan toch kloppen? Door een overvriendelijke beveiliger worden we naar een grasveld achter het hotel gebracht. Onderweg groeten we veel mensen die allemaal de ondertussen bekende zin “welcome to Nigeria” zeggen. We hebben geen flauw idee of de hoge managers van het Sheraton ervan op de hoogte zijn dat het personeel een camping runt in de achtertuin van het hotel. Maar zoals zo vaak in Afrika moet je niet overal de logica achter proberen te zoeken.

Na een aantal weken in de bush weten we niet wat ons overkomt als we in ons laatste pakketje schone kleren het hotel binnenstomen. In dit kleine dorp is werkelijk alles aanwezig. Er zijn restaurants, banken, winkels, sportvelden, een apotheek en zelfs een balie van de KLM. We besluiten het ervan te nemen en schuiven meteen aan in een Italiaans restaurant. We zijn flink hongerig en na weken eenvoudig eten kunnen we ons niet helemaal beheersen. Voordat de ober ons het drinken kan brengen, zijn we al naar het anti-pasti buffet gerend. Met holle ogen scheppen we het kleine bordje vol met alle heerlijkheden. Bij de tafel aangekomen proberen we ons te excuseren voor ons onbeschofte gedrag. We leggen de ober uit dat we in weken geen luxe eten hebben gehad. Nadat we de anti-pasti en vervolgens de rijk belegde pizza's goed hebben laten smaken is er toch nog wat overgebleven voor Bronco, de bofkont. Zoals een goede ober in een duur restaurant verblikt of verbloost de man niet als we hem vragen of hij de resten van de borden wil inpakken voor de hond. We zien hem bijna denken, “waarom willen mensen die 250 euro per nacht voor een kamer betalen in hemelsnaam een doggybag?” Hij kan natuurlijk ook niet weten dat we achter het hotel kamperen.

21-7-'11

Achter de schermen

Elke keer dat we vanuit het hotel teruglopen naar de plek waar de bus staat, voelt het een beetje alsof we vanaf het toneel opeens achter de schermen terecht komen. Het ene moment zitten we in de lobby te internetten terwijl er op precies de goede geluidssterkte een 'lobby-muziekje' draait. Er lopen fraai aangeklede mensen af en aan met aan hun zijde een bellboy die de koffers op een goudkleurige trolley voortduwt. Later zien we dat diezelfde jongen tussen zijn diensten door op een bankje in de tuin ligt te slapen.

We staan met de bus vlakbij de hondenkennel waarin de 30 beveiligingshonden van het Sheraton zijn gehuisvest. Elke morgen en avond komt de verzorger aan met een rammelend wagentje met daarop een enorme bak met eten voor alle honden. Eerst denken we nog even dat het hier de restjes uit de keuken betreft maar al snel horen we dat er een kok is die elke dag speciaal voor de 30 honden kookt.
De tweede avond zet Bronco zijn 'ik ben een hele zielige hongerige hond' blik op, ook bij heeft tenslotte een paar weken in de bush gezeten. Vanaf die dag wordt er voor 31 honden gekookt. Het duurt maar 2 dagen voordat onze hond, net als de anderen, op het moment dat hij het rammelende wagentje hoort, begint te kwijlen.

31-7-'11

Religie

Nigeria is 1 van de landen waarvan de helft van de bevolking bestaat uit Christenen en de andere helft uit Moslims. In bepaalde delen van het land geeft dit regelmatig spanningen. Dit is één van de redenen waarom dit land zo'n negatief reisadvies heeft. In Abuja leeft men gelukkig vreedzaam naast elkaar. Beide geloven zijn wat uitbundiger dan elders in hun uitingen. De moskee heeft een goud glimmend dak maar ertegenover staat dan weer een kerk waar een architect erg zijn best op heeft gedaan. De islamitische verkiezingsposters melden dat ze door Allah worden geholpen en de Christelijke versies menen dat God hun bijstaat. Het is allemaal net wat uitgesprokener dan in landen waar slechts één geloof de overhand heeft.

Op maandagochtend gaat Gerard op pad om wat gereedschap voor de bus te kopen. Hij komt terecht in een gebied zo groot als een dorp wat vol staat met zeecontainers waaruit auto onderdelen en gereedschap wordt verkocht. Keurig op land geschikt liggen alle wijken met shops naast elkaar. Er is een wijk met Duitse automerken, ernaast de Aziatische auto's en aan het einde zitten de Fransen.
Net op het moment dat Gerard het gebied waar ook Volkswagen zit, binnenloopt worden echter alle containers gesloten en op slot gedraaid. Verbaasd, vraagt hij wat er aan de hand is. De Christelijke jongen van de shop legt uit dat hij een flinke boete krijgt als hij op maandag tussen tien uur en kwart over tien zijn winkel open heeft. Op deze tijd bidden de moslims uit de Duitse autowijk namelijk richting Mekka. “Morgen om deze tijd is de Aziatische wijk aan de beurt” zegt hij. Waar Moslims normaal gesproken 5 keer per dag moeten bidden is er hier in de autowereld blijkbaar een concessie gedaan om de vrede tussen de religies te bewaren. Er is een officieel roulatie-systeem zodat Allah elke dag door een andere wijk aanbeden kan worden. Zo creatief hebben we het nog niet meegemaakt.