English translation

Nigeria

14-7-'11

Daktari

De vulva van Bifini is niveau 3 gezwollen, de vulva van Makati is niveau 2 gezwollen, nauwgezet tekent Marlous in het schema van Nunja in dat ze 3 juni bevallen is. Uit het raam kijkend ziet ze vanuit het kantoor op houten palen, dat Gerard iets verderop aan 2 oude Landrovers aan het sleutelen is. Als Marlous zich weer over de vruchtbaarheid-statistieken van de drill-apen buigt, begint de aap die naast haar in een kooi zit weer te brullen. Ze roept tegen hem dat hij zijn apenkop moet houden terwijl nu ook de radio krakend een geluid toevoegt aan de kakofonie. Het is als een scene uit een aflevering van Daktari.

Hoe zijn we hier terecht gekomen? Toen we Nigeria inreden wilden we dit project midden in het regenwoud bezoeken en er een nacht doorbrengen. Het project huisvest 5 kolonies drill-apen en 1 met chimpansees. Naast het beschermen van de aapachtigen is er in dit natuurgebied ook een algeheel kapverbod ingesteld. Nadat we een dagje geluierd en getoerist hadden vroeg men of Gerard 1 van de 2 Landrovers van de ranch weer rijdend zou kunnen krijgen en of Marlous misschien zin had om de administratie bij te werken. Voor we het wisten waren we 'vrijwilligers' en ingelijfd bij de organisatie.
De enige verbinding met de buitenwereld is het vijf maal daagse radiocontact met de hoofdvestiging in Calabar, geen telefoon ontvangst en al helemaal geen internet. Even maken we ons zorgen dat we voor onze familie zomaar van de aardbodem lijken te verdwijnen. Maar voor een weekje moet dat kunnen. Die avond beseffen we ons opnieuw hoever we van de bewoonde wereld afzitten als 1 van de andere vrijwilligers ziek wordt. De Nigeriaanse dierenarts van het project stelt vast dat het waarschijnlijk om een beet van een rups gaat waar hij een dag goed ziek van zal zijn. Naast de 300 apen zorgt deze dierenarts te pas en te onpas ook voor de mensen die hier zijn. Het feit dat de voorspelling van de dierenarts uitkomt geeft misschien wel weer aan hoeveel mensen en apen op elkaar lijken.

16-7-'11

Cassave festival

“Kom zaterdag na het werk mee naar het dorp, dan is er een festival” hoorden we dagelijks van de medewerkers uit het dorp. Zo komt het dat we vanavond met enkele stafleden in de bak van de landrover pick-up over een zandweg naar het dorp hobbelen. Onderweg valt het Gerard op dat de dierenarts van de drill-ranch twee exact symmetrische littekens in z'n gezicht heeft. De dierenarts legt uit dat dit een traditie is in het noordelijke gebied waar hij geboren is. Behalve dat je afkomst hierdoor herkenbaar is, beschermt het je ook tegen ziektes en kwaad. “Maar” sluit hij nuchter af “als opgeleid dierenarts weet ik inmiddels wel beter”.

In het dorp heerst een feestelijke stemming. Overal klinkt muziek. Gemaskerde personen trekken je aandacht. Vrouwen dragen prachtige jurken en hebben ingewikkelde kapsels. Kinderen lopen rond in mini maatpakjes en op het plein wordt er traditioneel gedanst en gezongen voor een jury en zo'n 500 toeschouwers. Naast de djembé staat een man in een kleurig kostuum die dit allemaal vastlegt met een moderne videocamera. Terwijl we kijken naar de dans wordt ons uitgelegd dat dit lokale festival gehouden wordt ter ere van de cassave oogst. Cassave is een soort vuist-dikke witte wortel met een bruine schil die 90% van de voedingswaarde in Nigeria levert. We zagen de wortel al op veel plekken te koop liggen in kraampjes langs de weg, maar we hadden geen idee wat we ermee moesten.
Ondanks dat we al meer dan een uur in het dorp zijn, komen er nog steeds mensen naar ons toe om ons een hand te geven en ons welkom te heten. Jongetjes geven Gerard af en toe speels een tik tegen de benen en rennen dan lachend weg. Marlous wordt gevolgd door 3 giechelende meisjes die zo graag even aan haar (blonde) haar willen voelen. De overdaad aan aandacht komt, zo blijkt later, doordat wij na de oprichter van de drill-ranch de eerste blanken zijn die dit jaarlijkse festival ooit bezocht hebben. Voor hen bijzonder, maar voor ons helemaal uniek. De mensen hebben echt iets te vieren en zijn opgewekt, heel anders dan de toeristische optredens die we eerder wel eens meegemaakt hebben. We hadden nooit durven hopen dat we zoiets nog zouden meemaken. Toen we in Nederland dachten aan traditionele vieringen, dachten we aan stamhoofden die rond een kookpot zouden dansen (met ons erin?). De werkelijkheid is dat zelfs in een afgelegen dorp als dit de moderne wereld is doorgedrongen. Maar wat ons betreft is het juist die mix van traditioneel met modern wat het 'echt' maakt.

Tegen het invallen van de schemering lopen we met de crew van de drill-ranch de feestelijk verlichte hoofdstraat in. Aan beide kanten van de weg beconcurreren kleine barretjes elkaar met knallende muziek, aangedreven door kleine aggregaatjes. Het is alsof dit dorp zich voor een dag verkleed heeft als festivalterrein. De hutjes zijn morgen weer gewoon hutjes met lemen muren waarin een moeder in de cassave-pap zal roeren boven een vuur. Maar vandaag is het de uitgaansstraat waar alle jeugd van heinde en verre is heen getrokken. Nadat we een plekje op een van de overvolle terrasjes hebben gevonden is het tijd voor een ijskoud biertje. Er wordt gekletst, gedanst en gedronken. Daar zit je dan anderhalf uur rijden van de doorgaande weg af, midden in de jungle, in een setting die nog het meeste doet denken aan een Nederlands dorpsfeest.

Nu we het Cassave festival hebben meegemaakt willen we het ook wel eens proeven. Daarom eten we de volgende dag met de gehele crew een maaltijd gebaseerd op cassave. De dikke puree achtige substantie wordt met de hand gedept in een pittige saus van gemalen meloenzaad en vis. De Nigerianen vinden het maar wat leuk om te zien dat we 'hun' voedsel smakelijk vinden.

Note: Foto's 8 t/m 12 gemaakt door Jens Jensen