Rondje Afrika

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

English translation

Namibie

11-5-'11

Sosusvlei

Het landschap waar we toch wel het meest aan verslingerd zijn geraakt is de woestijn. Daarom willen we de Namibische duinen voor geen goud missen. Het gedeelte waar we op aan koersen heet de Sosusvlei. En nee, dit is geen tikfout maar de Zuid Afrikaanse invloed die ook in de naamgeving hier nog zichtbaar is.
We komen tegen de middag aan in de vallei en rijden de tot natuurpark verklaarde vallei in. Zo op het eerste gezicht verandert het landschap niet veel. De omgeving blijft desolaat maar op de een of andere manier raken we maar niet onder de indruk. We beginnen ons af te vragen of we gewoon teveel verwend zijn geraakt door de vele prachtige dingen die we tot nu toe hebben gezien en of de vervlakking is toegeslagen?

We parkeren de bus tegen zonsondergang onder een duin en beginnen aan de beklimming. Het gaat maar moeizaam en soms zetten we onze linkervoet omhoog waarna die weer zoveel naar beneden zakt dat hij naast de rechter terechtkomt. Dat schiet niet op en al snel zijn we buiten adem. "We mogen wel opschieten, want anders is die knakker achter de duinen verdwenen voordat we boven zijn", zegt Marlous terwijl ze naar de snel zakkende zon wijst. We zetten even door en gaan dan op de kam van de duin zitten. Het licht veranderd per halve minuut en we zien de omgeving in een kleurenpracht veranderen. Ademloos kijken we naar het schouwspel. Het is onmogelijk om niet onder de indruk te raken van dit natuurwonder. Als een stel jonge herten storten we ons vervolgens van het steilste stuk duin af. Wat zijn wij blij dat we nog de helft van de reis voor ons hebben!

14-5-'11

Scheuren in de duinen

Namibie is ongeveer 14x zo groot als Nederland. De 2 miljoen inwoners hebben dan ook flink de ruimte. Een groot gedeelte van het land bestaat uit eindeloze zandvlaktes met duinen. Normaal gesproken zouden we met de bus proberen om zo ver mogelijk de duinen in te rijden maar een afgebroken eindstop van de vering maakt het risico op schade te groot. Tot we de nieuwe eindstop die vanuit Nederland onderweg is ontvangen heeft de bus asfalt-arrest.

In Walvisbaai staan we deze keer keurig op een camping met uitzicht op de aanlokkelijke duinenrij. Mokkend leggen we ons neer bij het feit dat we vandaag geen woestijn-kamp kunnen opzetten. Maar Gerard kan de kwelling van het op het asfalt moeten blijven zo langzamerhand niet meer aan. Als hij deze ochtend dan opeens het bordje van de quad-verhuur ontwaart is er geen houden meer aan.
Bij de ingang van het verhuurcenter staat helaas een bord wat aangeeft wat er allemaal niet mag. De lange lijst begint met de mededeling dat je niet op het pad mag zonder gids waarna er een eindeloze opsomming volgt van wat er nog meer uit den boze is. Teleurgesteld komen er beelden bij Gerard boven van grote groepen mensen die traag sukkelend in het spoor van de gids blijven rijden.
Navraag bij de balie leert gelukkig dat het rustig genoeg is zodat Gerard alleen met een gids op pad kan. En vanwege zijn motor ervaring krijgt hij ook een snelle manueel geschakelde quad mee. Dat begint in ieder geval niet slecht.
Na een stukje opwarmen en wennen verdwijnt de gids ineens achter een duin. Gerard wil zich niet laten kennen maar moet toch even slikken voordat hij zich ook van de steile kant van de 20 meter hoge duin af durft te laten storten. Nadat dat gelukt is gaat het gas er flink op en ook de gids lijkt er lol in te krijgen als hij merkt dat Gerard hem bijhoudt. Er wordt gedrift, de steile duinen worden als golven bereden en er wordt zelfs gesprongen over de hoge toppen.
In de rit breekt de gids zowat alle regels van het strenge bord maar je hoort Gerard niet klagen. Helaas is de drie kwartier durende sessie zo voorbij. Bij de bus terug vertelt Gerard, Marlous alles over zijn onvergetelijke ervaring. Na een half uur vraagt Marlous hem dan ook of hij misschien ook in stilte kan nagenieten.

18-05-'10

Diplomatiek bezoek

Voor het volgende visum gaan we in Windhoek, de hoofdstad van Namibië, naar de ambassade van de Democratische Republiek Congo. Na het inleveren van de paspoorten worden we verrast door één van de diplomatiek medewerkers. Hij nodigt ons uit om vanavond bij hem thuis te komen eten. "Very traditional food", voegt hij er uitnodigend knikkend aan toe. Dat laten we ons geen tweede keer zeggen en we gaan gretig in op zijn uitnodiging.
We doen 's middags alvast wat boodschappen voordat we weer het echte Afrika aan de West-kust inrijden waar er geen grote shoppingmalls zullen zijn. Behalve eten voor onszelf slaan we ook alvast een hele berg hondenvoer in voor de komende landen. Die avond staan we op de afgesproken tijd op de stoep van de ambassade. Hele nette kleding hebben we niet mee op reis, maar alles wat we aan hebben is heel en schoon en dat is heel wat. Je gaat ten-slotte niet elke dag op hoog bezoek bij een diplomaat.
Als we de busmotor uit zetten komt de diplomaat al naar ons toe. Of we nog een kwartiertje hebben? In het uur wat volgt zien we de ambassadeur in zijn gevlagde Mercedes S klasse de poort uit draaien gevolgd door iets kleinere auto's van andere ambassade medewerkers. Uiteindelijk komt ook onze nieuwe vriend naar buiten stappen. Even raken we in verwarring als hij vraagt of hij met ons mee kan rijden in de bus. We gingen er van uit dat we achter hem aan moesten rijden, om de weg naar zijn huis te vinden. We doen de schuifdeur open en de diplomaat neemt, enigszins op zijn hoede vanwege Bronco, plaats op de achterbank van de bus. Verbluft kijkt Marlous achterom naar de man die keurig in zijn nette pak als een koning rechtop zit.

Als we de buurt inrijden waar de diplomaat woont zien de huizen om ons heen er niet helemaal zo uit als we hadden verwacht. Sterker nog, we parkeren de bus in een wijk waar we normaal gesproken nog niet eens overdag door heen zouden durven rijden. Nadat we 3 keer hebben gecontroleerd of we alles goed op slot hebben gedraaid lopen we met de man mee naar binnen. Terwijl we de hand schudden van zijn vrouw kijken we steels om ons heen in het piepkleine huisje. Met een stuntelig gebaar overhandigen we ze de fles wijn die we als presentje voor de gastvrijheid hebben meegenomen. Ze kijken verrast en de fles wordt van alle kanten bekeken. Ondertussen hebben we al wel door dat diplomaat bij een West-Afrikaanse ambassade misschien niet de best betaalde baan ooit is. We waarderen de gastvrijheid daarom des te meer wanneer we beseffen dat er speciaal voor ons een fles Cola en goed eten is ingeslagen.
Gerard gaat bij de mannen zitten en vertelt ze over onze reis-avonturen terwijl Marlous een meter verder in de keuken bij de dames staat te babbelen. Achter het fornuis ontspint zich een leuk gesprek waarin de Congolese dames hun ongeloof laten blijken over het feit dat wij nog geen kinderen hebben. Als Marlous uitlegt dat veel vrouwen in Nederland pas na hun 30ste kinderen krijgen valt hun mond open. "Als wij 18 worden beginnen we met het baren van veel kinderen" zegt een zus. "Maar wij weten wel dat dat de oorzaak is van veel problemen in Afrika", zegt de vrouw van de diplomaat. Tegen de tijd dat het gesprek een beetje stilvalt komen we met de foto's uit Nederland die we speciaal voor dit soort gelegenheden hebben meegenomen aanzetten. Na het bekijken van onze familieleden wordt de opwinding in de keuken nog groter als we de foto's van sneeuw en ijs laten zien. Dit kennen ze alleen van de televisie. Het hoogtepunt is een foto van Marlous en Bronco die op een bevroren meertje staan.
Tijdens het koken kijkt Marlous nieuwsgierig toe hoe van dikke maispap een soort broden worden gemaakt. Van puur enthousiasme spettert de vrouw de maispap bijna tot op het plafond tijdens de demonstratie. Maar morgen zal dit er ongetwijfeld weer allemaal spic en span uitzien. Want hoewel er delen van de vloer missen en het plafond bijna geen verf meer bezit is alles brandschoon.

Nadat de schalen met eten op tafel zijn gezet draagt de gastvrouw een met warm water gevulde melkfles en een plastic teiltje aan. Als deze voor Gerard worden gehouden duurt het net een seconde te lang voor dat het duidelijk is wat hier de bedoeling mee is. Als het kwartje eindelijk valt en hij zijn handen ophoud blijkt het dat je hier zo je handen wast voor het eten. Marlous grijnst en doet het ritueel keurig na. Dan worden de schalen met maisbrood, groente en vis aangereikt. Nadat alles is opgeschept beseffen we pas dat er geen bestek aanwezig is. Nadat er een gebed is gepreveld kost het ons even spieken om te ontdekken hoe iedereen met stukjes brood de andere ingredienten naar binnen werkt. Een beetje onwennig volgen we het voorbeeld, maar het eten blijkt er niet minder om te smaken.
Gedurende de avond merken we dat bepaalde gebruiken hier nogal anders zijn. Behalve het eten zonder bestek werd bijvoorbeeld het flesje wijn wat we meenamen meteen geopend. Geschokt keken we toe hoe de goede wijn gemixt met cola werd genuttigd.
Wanneer na het eten de tafel is afgeruimd en de gesprekken zijn stilgevallen kijken we elkaar aan of het wel netjes is om een half uur na het eten al weg te gaan. Tenslotte hakken we de knoop door en bedanken de gastfamilie omstandig. Bij de bus krijgen de vrouwen nog een kijkje in ons huis op wielen terwijl de mannen meer geïnteresseerd zijn in wat er zich achter de motorklep bevind. Na het afscheid rijden we met alle knopjes van de portieren stevig ingedrukt de sloppen-wijk uit die ironisch genoeg ook nog Soweto heet.