English translation

Zuid Afrika deel 2

14-4-'11

Golfsurfen zonder haaien

Nadat we de ouders van Marlous hebben uitgezwaaid gaan we weer met z'n drieën op pad. Via de Drakensbergen rijden we richting de kust. In de bergen is het zo fris dat we de verwarming in de bus zelfs moeten aanzetten. Maar bij de zee blijkt het weer een lekkere 24 graden te zijn.

Voor de volgende dag hebben we ons op gegeven om te gaan paardrijden op het strand. Maar de bewuste morgen zijn er geen paarden te bekennen op de afgesproken plek. Na enkele telefoontjes blijkt het dat de mensen van de stal niet van plan zijn om Bonfire er op uit te sturen als als er kans op regen is. We kijken een beetje beteuterd. Net op het moment dat we andere plannen willen gaan maken komt het golfsurf-les-groepje langs lopen. We ruiken onze kans en sluiten ons vlug bij ze aan. Ook Bronco heeft wel zin om mee te gaan naar het strand. Aangekomen bij de zee zaait 1 van de meiden uit ons 4 koppen tellende klasje een beetje onrust door te vragen wanneer hier voor het laatst een haai is gesignaleerd. Je zou bijna vergeten dat de Indische oceaankust van Afrika bekend staat om de continue aanwezigheid van haaien. Maar de surfinstructeur stelt ons gerust door te vertellen dat de laatste haai hier maanden geleden is gezien. Tijdens het oefenen in de golven vlakbij het strand ziet Marlous terwijl ze de golf afgaat iets zwarts. Heel even gaat het haaien-verhaal door haar hoofd. Maar dan verschijnt er een blij hondenhoofd naast haar die ook een golf aan het afglijden is. Bronco heeft blijkbaar geen board nodig om te surfen.

18-4-'11

Zuidelijkste punt -150m

Op weg naar Cape Agulhas, het meest zuidelijke punt van Afrika, bedenken we hoe we de bus daar op de foto kunnen zetten. In gedachten zien we onszelf al boven op de bus zitten met aan de ene kant de Indische en aan de andere kant de Atlantische oceaan. Bijna met een gevoel van plankenkoorts rijden we de laatste kilometers. Ondanks alle weddenschappen die er ongetwijfeld over ons zijn afgesloten hebben we het toch maar mooi geflikt. Een bordje geeft aan dat het nog 1000m tot aan het zuidelijkste punt is. Even later volgt er een bord met 350m. Tot er tenslotte een bord met 150m staat, gevolgd door een stel paaltjes dwars over het pad. Dit kan niet waar zijn. Rijden we 26.065 km en dan lukt het niet om de laatste 150m naar de Zuidkaap te rijden. Een beetje mokkend leggen we te voet de laatste meters af. Na een korte fotosessie lopen we weer terug naar de bus die enigszins bedroefd vanaf een afstandje staat toe te kijken.
Omdat het is hier zo rustig is besluiten we op het strand de nacht door te brengen. Onder het genot van een heerlijk glas rosé genieten we later die avond van een zonsondergang waarbij de zon voor het eerst in een half jaar weer in de zee verdwijnt. De teleurstelling over de gemiste foto is intussen geweken voor een gevoel van euforie. Trots zet Marlous op de website dat we op het meest Zuidelijke punt zijn aangekomen.

Terwijl we de volgende morgen aan het ontbijt zitten, stopt er een jong Nederlands stel in een huurauto. Met de hete koffie nog in de hand maken we een praatje met ze. Na enige tijd volgt er een een vraag die we vaak horen,"Wat vonden jullie nou het mooiste?". Marlous begint met,"hoeveel tijd heb je?". Eigenlijk kunnen we niet 1 bepaalde plek aanwijzen die we het hoogtepunt van de reis vinden. We beginnen een uitgebreid relaas over het woestijnachtige Sudan met de vriendelijkste mensen ter wereld, ook noemen we de overweldigende grotten van Petra, de tocht door de jungle over de modderwegen in Mozambique, de tempels in Egypte en de ontmoetingen met alle wilde dieren. De jongen krijgt door dat kiezen niet ons sterkste punt is. Maar voor onszelf maakt het wel duidelijk wat een ervaringen we er al op hebben zitten. Zoals veel mensen ons zeggen "dit pakt niemand je meer af!".

20-4-'11

Strafwerk bij het Angolese consulaat

Het is alweer een tijdje geleden dat we ons druk hebben gemaakt over visa. Maar met enkele lastige landen op komst ontkomen we er nu niet meer aan. Het visum voor Angola staat bekend als het moeilijkst te verkrijgen visum. We hebben verhalen gehoord van mensen die hem niet hebben gekregen en van mensen die 6 weken moesten wachten. Dit visum is dus als eerste aan de beurt en we besluiten maar niet te hoog in te zetten door slechts een transitvisum aan te vragen waarbij je maximaal 5 dagen in het land mag blijven.

Als we het consulaat binnenwandelen ziet het er modern en georganiseerd uit. We zeggen tegen elkaar, "Is dit nu waar we ons zo druk om hebben gemaakt?". Vol goede moed vullen we de 5 A4-tjes aan vragen per persoon in. Omdat we slechts 1 blauwe bic pen bij ons hebben duurt het ruim een half uur voordat we onze taak hebben volbracht. Als we vervolgens triomfantelijk bij de balie verschijnen kijkt het meisje ons onverschillig aan en zegt "oh maar u had een zwarte pen moeten gebruiken". Een blik op de dame leert ons dat hier niet over te onderhandelen valt. We glimlachen weeïg en vragen zo vriendelijk mogelijk om een zwarte pen. Nadat we ons strafwerk voor de tweede keer hebben gedaan, staan we weer voor het loket. Nu zit er een andere vrouw die ons na het aannemen van de stapel papier met een strak gezicht meld dat er hier geen transit visa meer worden uitgegeven. Even kijken we perplex maar dan leggen we de dame het vuur aan de schenen. Zonder resultaat, want zonder veel omhaal krijgen we de lijst met benodigdheden voor het toeristen-visum in de handen geduwd. De waslijst begint met een schier onmogelijke uitnodigingsbrief van iemand uit Angola en eindigt 7 items later met een zo mogelijk nog onmogelijkere brief waarin onze werkgevers in het Portugees moeten verklaren dat we op dit moment werk hebben.

Het is tijd voor plan B. We hebben gehoord dat er hier in Kaapstad een dame zit die kan bemiddelen in de aanvraag van het Angolese visum. Na enig zoekwerk weten we haar te vinden. Voor haar bureau zittend legt ze ons vriendelijk de procedure uit. Ze blijkt de hele aanvraag inclusief het papierwerk te kunnen verzorgen. Alleen de brief van onze werkgever moeten we zelf aanleveren. Bedrempeld melden we haar dat dat wel eens een probleem kan zijn. Maar met haar handen onder de kin gevouwen en haar oogjes iets toegeknepen zegt ze in bedekte termen dat we daar dan maar iets voor moeten bedenken. Ze meldt nog even dat de Angolese consul alleen genoegen neem met een Portugese brief inclusief een stempel, een handtekening en een briefhoofd. We lachen terug en zeggen dat we het gaan 'vragen' aan onze werkgevers. Ze knikt tevreden en we gaan naar een cafeetje om aan het werk te gaan.
Aangezien de afdeling personeelszaken van Gerard zijn werk waarschijnlijk wel nuttigere dingen heeft te doen en omdat Marlous überhaupt geen werk meer heeft besluiten we even creatief te gaan doen tijdens onze werklunch. Na een uurtje hebben we twee overtuigende brieven die we meteen afleveren bij de Angolan travel service.
Met het afgeven van onze paspoorten ligt de bal nu bij het consulaat. We krijgen te horen dat het 2 weken kan duren en we hopen er maar het beste van. Als het lukt dan hebben we een mooi 30 dagen tellend toeristenvisum, maar als het niet lukt dan moeten we andere plannen gaan maken voor het vervolg van onze reis. Het is namelijk vrijwel onmogelijk om om Angola heen te rijden. We houden onze vingers gekruisd...

26-4-'11

Vast in Kaapstad

Zonder onze paspoorten zitten we min of meer vast in Kaapstad. We besluiten van de nood een deugd te maken door eens lekker de toerist uit te gaan hangen. Er is hier tenslotte meer dan genoeg te doen.
Als eerste gaan we naar Kaap de goede hoop. De hele punt ten zuiden van Kaapstad is tot natuurreservaat verklaard waardoor het beschermd wordt tegen de dichte bebouwing van de miljoenenstad. Na een mooie rit langs de woeste kust blijken we niet als enige de kaap te hebben bereikt. Elke poging om alleen het bord en de bus op de foto te krijgen mislukt omdat een continue stroom van toeristen ervoor zorgt dat er op ieder moment wel een groepje mensen in het beeld loopt. Daar staan we dan op een punt wat thuis echt een mijlpaal leek. Als het tegen het einde van de middag rustiger begint te worden zien we eindelijk een mogelijkheid tot een foto. Er staat nog één familie in de weg, maar daar weer Marlous wel raad mee. Ze duwt ons fototoestel in de handen van iemand en legt uit dat ze de gele bus erbij op wil hebben. De vrouw snapt de hint en dirigeert haar familie aan de kant. Lachend kijken we triomfantelijk in de camera. Ook dit hebben we gehaald!

Op 2e Paasdag boeken we een ticket naar Robbeneiland. Natuurlijk zijn we ook hier niet alleen. Nu vinden we dat niet zo erg, maar we vragen ons wel af waarom mensen die in de 'massa-toeristen-industrie' werken andere mensen niet meer netjes en met respect behandelen. Wanneer we als vee door de toegangshekken worden gedreven snauwt een bewaker ons toe dat we onze zakken moeten leeghalen. Als we in zijn ogen niet snel genoeg zijn krijgen we weer een bevel. Er knapt iets bij Gerard en hij stelt de bewaker dan ook de vraag waarom hij en al zijn collega's zo ongelofelijk onbeleefd moeten zijn. De man schrikt zich rot dat 1 van zijn menselijke stukken vee een mening heeft, maar hij hervat zicht snel en duikt weer terug in zijn rol. Terwijl we door de poortjes naar de ferry lopen discusseren nog even na over dit fenomeen wat we overal zien waar veel toeristen komen. Maar omdat we vandaag bewust voor een grote toeristisch attractie hebben gekozen gaan we er maar in mee. Na een boottocht over de ruwe zee krijgen we in een grote groep een rondleiding door de gevangenis waarin ook Mandela heeft gezeten. De gids is een zeer vriendelijke ex gevangene van robben eiland. Op het aangeven moment gaan we ook keurig in de rij staan om een foto van de cel van Mandela te mogen maken. Als je zo voor het hokje van 2,5 bij 2,5 m staat treft ons de tragedie van 20 jaar gevangenschap. Maar we mogen er niet te lang bij stilstaan want de toer gaat door. We worden deze keer wel beleefd de bus in gedirrigeerd en voordat we weer terug moeten met de boot krijgen we een rondrit over het eiland. Ondanks de massaliteit van de toer hebben we er toch van genoten. Na terugkomst in de haven sluiten we de Pasen af met een etentje aan het waterfront.

26-4-'11

Wijn

Kaapstad ligt vlakbij Stellenbosch, dit is het episch centrum van de Zuid Afrikaanse wijnindustrie. Omdat we het niet zien zitten om na een uitgebreide wijnproeverij nog weer zig-zaggend met de bus terug naar Kaapstad te moeten rijden boeken we een heuse wijntoer.
Samen met een grote Zuid Afrikaanse familie gaan we 4 wijnhuizen langs. Met het idee van een Franse wijnproeverij in ons achterhoofd verwachten we 2 a 3 rode wijnen per proeverij. Maar dat blijkt niet helemaal de Zuid Afrikaanse manier te zijn. De witte en rosé wijnen krijgen minstens net zoveel aandacht als de rode wijn. En het zijn meestal minstens 6 wijnen per wijnfarm die in hoog tempo voorbij komen. Als Marlous uitlegt dat als je in Frankrijk aan een wijnboer om een rosé vraagt je kans maakt om het proeflokaal uitgegooid te worden kijken de Zuid Afrikanen haar ongelovig. De wijncultuur is hier duidelijk anders dan in Europa.

Na verschillende kazen, een goede lunch en 22! verschillende wijnen voelt onze tong ondertussen leerachtig aan, want helaas waren niet alle wijnen even lekker. Een opmerkelijke conclusie is dat een duurdere wijn lang niet altijd beter smaakt. Op de terugweg in de bus richting Kaapstad zien we ellenlange sloppenwijken aan ons voorbij zoeven. Gerard pakt zijn camera om wat beelden te schieten. De rest van de bus kijkt hem glazig aan en begrijpt niet waar hij foto's van aan het maken is. Een beetje triest kijken wij naar de armoe, maar wat we nog wel het allerdroevigst vinden is dat de blanke familie bij ons in de bus de sloppenwijken niet eens meer ziet. Dit is voor ons het lastigste in Zuid Afrika, na 1,5 maand Zuid Afrika zijn we nog steeds niet gewend aan de enorme kloof tussen arm en rijk. Op enkele uitzonderingen na is dit eigenlijk de kloof tussen blank en zwart. We zetten de familie af bij hun prachtige villa met een hoog hek eromheen. De apartheid is 23 jaar geleden dan wel afgeschaft, maar wij hebben het gevoel het land nog een hele weg te gaan heeft naar de regenboognatie die het pretendeert te zijn.