English translation

Zuid Afrika (en Swaziland)

24-3-'11

Links rijden

Voordat we de ouders van Marlous gaan ophalen van het vliegveld brengen we een paar dagen door in Pretoria. Vlakbij de stad ligt een recreatiegebied waar we prima kunnen kamperen. Als we de poort binnen rijden springt Marlous aan de bijrijderskant de bus uit om te gaan betalen. De bewaker zit rustig op zijn plastic kuipstoeltje toe te kijken. Dan trekt hij lijkbleek weg. Hij ziet dat de bus zonder bestuurder zomaar wegrijdt. Als in een slapstick rent hij achter de bus aan. Dan ziet hij Gerard achter het stuur aan de linkerkant zitten en begint te lachen. Hier rijdt men links en zit het stuur dus rechts. De bewaker ging er natuurlijk van uit dat dat bij ons ook het geval was en dacht dat de bus er zonder bestuurder vandoor ging...
Dan breekt de dag aan dat we Bep en Gerard A (de ouders van Marlous) gaan ophalen van het vliegveld. Nadat we ze uitbundig hebben begroet lopen we met ze naar de autoverhuur. In gedachten heeft Gerard A al flink geoefend in het schakelen met links. Nog een laatste keer repeterend loopt hij naar de gloednieuwe Toyota Corolla. Hij stapt in, wil het stuur vastpakken en grijpt in de lucht. Dit is de eerste van de vele lachwekkende momenten die we beleven met zijn rechtsgestuurde huurauto. Pas na een volle week zal hij de routine van het aan de goede kant instappen door gaan krijgen.
Dan rijden we Johannesburg uit. Het is namelijk niet echt een stad waar je ook maar 1 minuut langer wilt blijven dan strikt noodzakelijk is. Waarschuwingen van bijna elke Zuid Afrikaan die we hebben ontmoet en huizen die strenger bewaakt worden dan de Bijlmer-bajes staven dat besluit alleen maar. Met de Toyota in ons kielzog rijden we naar een lodge een uurtje buiten de stad waar ze speciaal voor de bezoekers een keur aan hertachtigen hebben rondlopen.
Met een glas Zuid Afrikaanse wijn in de hand zitten we later die middag in de wildhut te genieten van het wild en van de ondergaande zon. We maken ondertussen plannen voor de volgende dagen. Behalve de wildparken besluiten we ook een avondje te gaan gokken in het Las Vegas van Afrika, Sun City.
We maken grapjes dat we gaan proberen de reis terug te verdienen. Wat we dan nog niet weten is dat Sun City een gokstad van weleer is. Behalve enkele oude oma's met dollartekens in hun ogen achter de gokautomaten is er niet veel vertier. We laten het geld dan ook maar gewoon in onze zakken zitten.

29-3-'11

Op safari

Gisteravond zijn we aangekomen in het Krugerpark. Na een rondje door het park waarbij we weinig dieren zagen hebben we met z'n allen afgesproken om vandaag vroeg op te staan om net na zonsopkomst te kunnen vertrekken. Zo gezegd zo gedaan, om 5.30 rijden we met 2 auto's de afgebakende kampplaats af. Wij hebben zelf in Kenia al leeuwen gezien maar het zou wel erg leuk zijn als we samen met de ouders van Marlous ook nog een stel leeuwen kunnen spotten. Met een hete bak koffie in de hand turen we langzaam rijdend tussen het hoge gras door. Na ruim een uur ingespannen speuren moeten we ineens hard remmen omdat er 2 Cheetas midden voor ons op de weg liggen te slapen. Na het speurwerk voelen we ons een beetje voor gek gezet door de beesten. Al zijn het dan niet de leeuwen toch zijn Gerard A en Bep zwaar onder de indruk. Bep pakt gehaast haar leesbril en begint er opgewonden in te praten. Na een complete zin krijgt ze door dat ze niet het goede instrument te pakken heeft. Ze doet een tweede poging, ditmaal houdt ze de walky talky vast waarmee ze ons meldt dat er vlak achter de bus een olifant op zijn dooie gemakje komt langswandelen. Zo langzamerhand weten we niet meer welke kant we nu op moeten kijken.
We passeren de Cheetahs nadat het de grote katten heeft behaagt een klein beetje plek te maken en gaan weer op zoek naar de felbegeerde leeuwen. We zien die dag nog een dribbelende neushoorn en veel andere dieren maar de koning der dieren zit er niet bij. Langzamerhand beginnen de ouders van Marlous de hoop op te geven. We hebben nu al aardig wat dagen in wildparken rondgetoerd maar het lijkt erop dat alle leeuwen massaal wegduiken zodra ze de grijze Toyota van Bep en Gerard A zien verschijnen.

30-3-'11

Swaziland

Ons vorige bezoek in Swaziland is zo goed bevallen dat we besluiten om samen met Bep en Gerard A nog een bezoek te brengen aan het kleine koninkrijkje. We hebben een aantal iets luxere accomodaties op het oog maar het zit niet mee. De ene is vol en de andere zit toch iets verder weg van alles. Dus doen we het voorstel om dan toch maar te gaan kijken bij de budget/rugzaktoeristen lodge waar we op ons vorige bezoek in Swaziland logeerden. Het is wat minder luxe maar de gezellige sfeer maakt veel goed.
Het personeel van de backpackers-lodge is ondertussen ook wat minder bang voor Bronco geworden. Als we terug komen van het eten zien we dat Bronco als een popidool 'meet en greets' met de staf zit te houden. Degenen met het meeste lef poseren zelfs met een hand op zijn kop voor een foto. Voor de gemiddelde westerling is daar geen durf aan maar als je de gigantische angst van Afrikanen tegenover honden kent dan zie je wel in wat voor moed ze verzameld hebben. De volgende dag in Swaziland nemen we een flinke portie cultuur. We bezoeken de koningsvallei, gaan naar het nationaal museum en gaan zelfs naar een 'cultural village'. We weten nog niet wat we moeten verwachten als we de kaartjes kopen voor de show waarin ze dans en muziek laten zien uit de Swazi cultuur. Als we de kleine arena inlopen zien we al een volledige schoolklas zitten op de tribune. De kinderen maken wat ruimte en als de koninklijke familie nemen we exact plaats in het midden. Er wordt nog even wat geduwd en geschoven voor de kinderen uitgemaakt hebben wie er naast ons mogen zitten. De gelukkigen draaien zich met triomfantelijke gezichtjes naar hun klasgenoten om. Dan beginnen de dansers, wild dansend en zingend verzorgen ze een gave show. De kinderen in hun keurige schooluniformen maken het voor ons een beleving om nooit meer te vergeten, wat een ritmegevoel en enthousiasme hebben ze!

Ook de ouders van Marlous valt het op dat er vergeleken met Zuid Afrika in Swaziland een veel betere balans is tussen blanke en zwarte mensen. Waar in Zuid Afrika vaak een soort van rassenscheiding en vijandigheid merkbaar is zien we dit in Swaziland bijna niet. In restaurants zitten de verschillend gekleurde mensen bijvoorbeeld gewoon bij elkaar aan tafel dit in tegenstelling tot in ZA. Ook de immer aanwezige dreiging van criminaliteit is in Swaziland afwezig.
Na dit relaxte landje rijden we met een beetje spijtig gevoel weer Zuid Afrika in. Ondanks het constante allert blijven op je spullen en je veiligheid is het een prachtig land.

3-4-'10

Bezoek bij de braai

Het begint zo langzamerhand bijna een obsessie te worden. Vooral Bep heeft het in haar hoofd gezet dat ze een leeuw wil zien. We maken het nog een tikje erger door haar in een souvenierwinkel gekochte houten leeuw in gijzeling te nemen met de mededeling dat ze hem pas terug krijgt op vertoon van een zelf gemaakte foto van een leeuw.
Vandaag gaan ze met zonsopkomst alleen op pad, het Hluluwu reservaat in. Wij doen het een dagje rustig aan en hopen maar voor ze dat ze eindelijk een leeuw tegen gaan komen. Als we ze aan het einde van de dag weer ontmoeten doen ze verhaal over dat ze op een brug achterna zijn gezeten door een olifant en dat ze meer wild hebben gezien dan in de vorige parken. Als ze dan ook nog eens met foto en al demonstreren dat ze de leeuwen eindelijk hebben gezien geven wij balend van de gemiste kans het houten leeuwtje terug.
Die avond zitten we voor het appartement van Bep en Gerard A een biertje te drinken om de dag af te sluiten. Bronco ligt rustig te slapen met zijn riem aan een paal van de veranda. Dan zegt Bep opeens heel kalm "Bronco moet weg", we kijken haar allemaal een beetje sullig aan. Als niemand reageert zegt ze iets minder kalm "haal Bronco weg, er loopt daar een Nijlpaard". De aanblik van 2 enorme nijlpaarden op 10 meter afstand zorgt ervoor dat we opeens heel snel kunnen reageren. Ondanks zijn schattige plompe uiterlijk heeft het nijlpaard in Afrika jaarlijks van alle dieren de meeste dodelijke slachtoffers op zijn geweten. Na het loskrijgen van de in de haast tegenwerkende sluiting van de hondenriem dirigeert Marlous Bronco naar binnen. Gerard sprint naar zijn camera in de bus terwijl de rest snel naar binnen gaat om van achter de glazen tuindeuren toe te kijken hoe moeder nijlpaard haar kalf met zachte dwang bij ons vandaan leidt. Als ze een minuut later in de bosjes zijn verdwenen kijken we elkaar allemaal verdwaasd aan. "Nou" zegt Bep, "ze hadden ook wel een bordje mogen neerzetten dat er nijlpaarden over je terras kunnen banjeren".

Deze keer wat meer foto's...