English translation

Swaziland

18-3-'11

Bronco

Het duurde even voordat de baasjes inzagen dat mijn taken ook wel eens beschreven mochten worden, maar eindelijk mag ik eens aan het woord. En dat werd tijd ook. Op een dag als vandaag moet ik de bus weer eens bewaken. Ze hebben me aan het sleepoog vastgelegd. Eerst zie ik Gerard vertrekken en daarna loopt Marlous met haar tas in de hand vrolijk weg. Ze roept nog iets van "jij past op de bus he?", alsof ik een andere keus heb.

Nadat ik de tweede bak ontbijt op heb ga ik liggen en naar mijn poten staren. Af en toe kijk ik even op naar de mensen van het hostel. Ze lopen allemaal met een grote boog om me heen, dat snap ik niet want ik wil zo graag dat ze me even komen aaien. Als ik mijn kop teleurgesteld weer neerleg denk ik even terug aan gisteren. Dat was een rare dag. Het begon als een normale dag waarin we weer een stukje gingen rijden. Maar al snel zette de baas de bus aan de kant. Toen ik mijn kop omhoog stak snauwde het vrouwtje me toe dat ik mijn dikke hoofd wel even snel weer uit het zicht moest halen. Ondertussen zag ik dat de baas weer eens met de paspoorten naar een kantoor liep. Weer zegt de vrouw dat ik nu wel onmiddellijk plat op de vloer moet gaan liggen. Ze voegt er nog boos aan toe "we moeten speciaal voor jouw travelpermit via Swaziland naar Zuid Afrika en als ze jou hier aan de grens zien versnelt dat het proces niet echt!". Ik ben de beroerdste niet en besloot toen maar een dutje te gaan doen. Toen ik weer wakker werd, reden we alweer, dus de grensovergang zal wel goed zijn gegaan.

Maar goed, dat was gisteren, vandaag doen ze niet meer zo geheimzinnig. De baas vertelde me dat ik die officiele "Moving Permit" maar mooi van de dierenarts heb gekregen, waardoor ik nu geheel legaal de grens met Zuid Afrika over mag. Het wachten bij de bus duurt deze keer niet zo heel lang in de verte zie ik Marlous al weer aan komen. Als ze dichterbij komt zie ik dat ze met volle boodschappentassen aan komt gestapt. Gerard is er niet bij, maar als ik me goed herinner is die niet zo dol op dat gesleep met plastic tassen.

Marlous

Na Mozambique is het alsof we met een plof in de moderne wereld zijn aangeland. En in die moderne wereld zitten ook weer shoppingcenters. Dus ga ik nadat ik de hond zijn bak eten heb gegeven en heb vastgelegd opgewekt op pad om voor het eerst sinds tijden weer uitgebreid boodschappen te doen. Als Ellis in wonderland dwaal ik door de supermarkt met een wel heel uitgebreid assortiment. Vooral op de kaas-afdeling kan ik me als echte Hollander niet inhouden. Ik koop een stuk Gouda, wat Cheddar-kaas, een Camembert en voor de zekerheid ook maar een blauwe schimmelkaas. Dolgelukkig loop ik na mijn succesvolle missie weer terug naar de bus terwijl ik me na 200m afvraag waarom ik tijdens het boodschappen doen er niet aan had gedacht dat ik met alle boodschappen ook weer terug moet lopen.
Ik maak met de nieuwe kazen en de voorgesneden sla, 2 broodjes gezond waar de broodjes van La Place bij verbleken. Het wachten is op Gerard die straks als hij terug is van het fietsen vast ook wel zin heeft in de enorme sandwiches. Dan hoor ik wat geluid in de bus. Tegen de tijd dat ik mijn telefoon onder uit mijn kledingvak uit de broekzak heb gevist is het al opgehouden. Het is een berichtje van Gerard dat hij later komt. Ik ben altijd in voor een gezellige lunch maar kan me toch niet inhouden bij de blik op de klaargemaakte broodjes. Dus begin ik vast maar. Als na een uur nog een sms-je komt van Gerard dat hij verdwaald is besluit ik het tweede broodje ook maar uit zijn lijden te verlossen en straks maar weer een nieuwe te maken. Dan komen die vele boodschappen toch nog van pas.

Terwijl ik zit te wachten op de terugkeer van Gerard maak ik alvast een planning voor het stukje reis waarin mijn ouders 2 weken met ons mee zullen reizen. Over een ruime week komen ze aan op het vliegveld van Johannesburg. Het prachtige bijna Oostenrijkse landschap en de overvriendelijke bevolking maken dat ik het wel zie zitten om hier over 2 weekjes nog een keer terug te komen met hen. Ondanks dat we hier nu maar 2 dagen doorbrengen voelt de sfeer hier in Swaziland erg goed. De mensen hier zijn duidelijk trots op hun kleine koninkrijkje.
Als ik met buikpijn op mijn stoel zit uit te buiken van de beste lunch sinds een halfjaar zie ik Gerard met een rood hoofd, uitgeput aan komen lopen.

Gerard

In vergelijking met het arme Mozambique is Swaziland weer veel ontwikkelder en toeristischer. Voor het eerst in lange tijd vinden we weer een plek waar mountainbikes verhuurd worden en bovendien is er een paar kilometer verderop een wildpark waarin gefietst mag worden. Die kans mag ik niet laten schieten. Omdat Marlous geen zin heeft om te fietsen huur ik in mijn eentje een fiets en we spreken af om elkaar om 14.00 uur weer te treffen bij de bus, zodat we nog even naar een of andere kunstmarkt kunnen. Snel gooi ik nog even eten in de hondebak, ik zou in alle drukte bijna vergeten de hond nog te voeren.

Aangekomen bij de ingang snel een kaart kopen en hup het park in. Het is indrukwekkend hoe dicht je bij de wildebeasts, zebra's, everzwijnen en vele soorten hertachtigen kunt komen op een fietsje. Na een uurtje rondpeddelen tussen de dieren op de vlaktes van het park is het tijd om te kijken of er ook wat uitdagendere paden te vinden zijn. Op de kaart blijkt er in een uithoek van het park een stippellijntje te lopen met de veelbelovende text 4x4 track. Dat lijkt me wel wat. De track leidt eerst een stuk langs een helder snel stromende rivier om vervolgens over te gaan in een steeds steiler wordende slingerweg met steeds groter wordende rotsblokken. Op een gegeven moment wordt het zo steil dat het zelf in de lichtste versnelling niet meer te fietsen valt. Fiets op de nek, zweet biggelend over het voorhoofd en doorbikkelen richting de top. Daar aangekomen leert een blik op de telefoon dat het al 13.45 is. Aangezien er nog een heel stuk route voor me ligt lukt het nooit om op de afgesproken tijd terug te zijn. Snel sms ik Marlous even zodat ze niet ongerust wordt en dan rij ik weer verder. Na een sensationele afdaling komt het einde van de 4x4 track in zicht. Als ik achterom kijk zie ik op een groot bord staan: 'STAY IN YOUR CAR!'... Altijd fijn als dat soort borden pas aan het einde van het pad staan. Het pad was ook zonder het potentiƫle leeuwtje worstelen uitdagend genoeg. Op zoek naar de uitgang van het park blijkt het kaartje helaas wat minder nauwkeurig dan verwacht. Al zigzaggend door het park duurt het nog ruim een uur voordat de uitgang eindelijk gevonden is.

Na nog een sms aan Marlous met de mededeling dat het nog iets later wordt begin ik met zere benen aan de 8 kilometer lange klim naar de camping. Daar aangekomen wachten Marlous en Bronco me boven verwachting vrolijk op. Ik krijg een overheerlijk broodje die er wel ingaat na zo'n tocht. Het is inmiddels 16.00 uur en het blijkt dat er na een verkoelende douche nog net een half uurtje over is om de kunstmarkt te bezoeken. Tsja, dat kun je dan ook niet weigeren.