English translation

Tanzania deel 2

26-02-'11

Op zoek naar avontuur

Nadat we de visa voor Mozambique hebben ontvangen verlaten we Dar es Salaam in Zuidelijke richting langs de kust. Deze route is niet gebruikelijk voor overlanders en andere toeristen, maar we kunnen wel weer een beetje avontuur gebruiken na de week vakantie aan de kust. We hebben van horen zeggen dat de weg bij regen helemaal onbegaanbaar kan worden. Maar aangezien het de hele week al droog is durven we het aan. We vullen de jerrycans met benzine, vullen de watertank tot hij overstroomt en zijn helemaal klaar voor het avontuur.
Eenmaal onderweg op een vooralsnog perfecte asfaltweg horen we bij een politiestop dat er van de 600km slechts 60 km onverhard is. En eigenlijk valt alles wel mee, het stuk onverhard is vanwege de droogte goed berijdbaar, de plekken waar je volgens de Michelin kaart alleen met een uitgeholde boomstam de rivier kunt oversteken zijn inmiddels voorzien van een brug, en wanneer de gps aangeeft dat we op een very bad road zitten voelen we inderdaad af en toe een hobbeltje in het asfalt. De avontuurlijke weg is helaas wat moderner als dat we het ons hadden voorgesteld. Eerlijk gezegd vinden we dat een enorme teleurstelling. Toch voelen we ons wel een beetje pioniers omdat we de eersten zijn die deze route uitproberen. We berusten er maar in en genieten van de mooie stranden onderweg terwijl we niet weten wat ons nog allemaal boven het hoofd hangt.

28-02-'11

Een beetje te vroeg gejuicht

50 kilometer voor de grens met Mozambique blijkt dat we een beetje te vroeg hebben gejuicht over de weg en wordt onze zucht naar avontuur toch nog bevredigd. Opeens rijden we op een rode glooiende zandweg door het regenwoud door piepkleine nederzettinkjes van rieten hutjes. De mensen langs de weg kijken alsof ze nog nooit een blanke hebben gezien. De ene helft van de kinderen zwaait ons enthousiast toe maar de andere helft zet het op een huilen als ze ons witte gezicht ontwaren. We zeggen tegen elkaar dat we hier wel eens een grens kunnen tegenkomen die niet meer voorstelt dan een touwtje met een soldaat ernaast. Bij de grenspost aangekomen zitten we er niet ver naast. Er staat een stenen gebouwtje maar daar is dan ook alles mee gezegd. Even slaat bij Marlous de twijfel toe. Het is wel raar dat wij vandaag de eersten zijn die de grens over willen. In de GPS staat dat de brede rivier die Tanzania en Mozambique scheidt tegenwoordig een brug heeft. We weten dat er tot een jaar geleden nog een ferry ging, maar die zou nu dus overbodig zijn geworden vanwege de nieuwe brug. Gerard gaat op pad om de papieren gestempeld te krijgen maar met 5 minuten komt hij met een bedenkelijk gezicht terug bij de bus. Hij vertelt dat de grenswachter meldde dat er met deze grens een probleempje is en dat onze info maar voor de helft klopt. Hetgeen wat klopt is dat er tot een jaar terug een ferry was maar dat die gezonken is. Helaas klopt het tweede deel van het verhaal van ons niet. De brug bestaat helemaal niet. In de GPS heeft dit virtuele bouwwerk zelfs een prachtige naam, de peace bridge, echter in de echte wereld ligt hij er simpelweg niet.
We gaan voor de zekerheid toch maar even kijken bij de rivier. Daar wordt ons een optie geboden om toch naar de overkant te kunnen. Blijkbaar komt er zo'n 2x per maand een auto die ze zeer creatief overzetten. De zelfbenoemde kapitein van 2 roeiboten legt het ons uit. Hij bindt zijn 2 houten boten aan elkaar en met behulp van 2 planken kunnen we dan de voorwielen van de bus op de ene sloep parkeren en de achterwielen op de andere. We overwegen het aanbod serieus aangezien het blijkbaar vaker gebeurt, maar dan stelt Gerard de legendarische vraag die we in de toekomst bij elke rivier herhalen. "Als ik zou gaan scubadiven, hoeveel auto's zou ik dan op de bodem van de rivier tegenkomen?". Natuurlijk wordt dit uit alle macht door de aanwezige mannen ontkent. Het alternatief is ruim 800km extra rijden naar een andere grensovergang met een brug, maar waar de wegen aan de Mozambiquaanse kant allerbelabberdst zijn. We wikken en wegen en bekijken de boten, maar besluiten dan toch maar dat we het niet zien zitten om de bus dezelfde weg als de fery van het jaar ervoor te laten gaan. Zoals Marlous het opmerkt willen we onze reis niet letterlijk in het water zien vallen. Teleurgesteld kijken de bootlui ons aan en ook wij kijken elkaar teleurgesteld aan. Als we weer terugrijden vragen we ons af waarom we ook alweer zo'n zin hadden in avontuur.

1-3-'11

Nog een poging

We vervolgen onze quest naar een passeerbare grensovergang tussen Tanzania en Mozambique. Wederom komen we op een smal spoor de laatste 60 km naar de grens. Helaas zien we weer geen bandensporen of verkeer op weg naar de grensovergang. Als we over een houten bruggetje rijden dat zucht en kraakt onder het gewicht van de bus durven we er niet eens meer over na te denken over wat voor gevaarte we de rivier over zouden gaan indien deze brug wel bestaat.
Dan doemt er opeens van uit de verte een soort grijze waas op. Het lijkt wel asfalt! En Waarachtig als uit het niets komt er een prachtige precies 1 km lange snelweg tevoorschijn. En aan het eind van de lap verschijnt een immense brug waarbij de Erasmusbrug een gammel geval lijkt. Aan de andere kant van de brug zien we exact hetzelfde plaatje. We vermoeden dat hier een 1 of andere subsidie een rol heeft gespeeld.
De grens kunnen we vlot over op het feit na dat degene die de autopapieren moet stempelen nog even uit het dorp gehaald moet worden. Nadat hij is gearriveerd rijden we over de brug Mozambique in. In het logboek zagen we dat de laatste auto voor ons hier ongeveer een maand geleden is gepasseerd.
Aan de Mozambiquaanse kant krijgen we te horen dat de eerste 180 km alleen te doen zijn als het minstens 2 dagen niet geregend heeft. We krijgen het advies vandaag maar zover mogelijk te rijden want het is net 2 dagen droog geweest.
Een uur later staan we bij een diepe plas die de weg blokkert. Als Gerard de diepte gaat peilen komt het water bijna tot aan zijn knieen. Nadat we een geul hebben gegraven zodat het water deels weg kan lopen rijden we er onder toeziend oog van 3 dames in prachtige doeken doorheen. Het lukt en we ploegen nog een aantal maal flink door de modder. De bus doet het wederom prima op zijn all terain banden en vol goede moed rijden we verder het oerwoud van Mozambique in.