English translation

Kenia deel 2

26-1-'11

De meting van de Thomson watervallen

Het kleine regenseizoen wat nu in Kenia net achter de rug moest zijn is geheel uitgebleven. Voor ons wel fijn omdat de wegen een stuk berijdbaarder zijn, maar voor de boeren in het land een echte strop. Wat ons in Ethiopie trof was de volledige initiatiefloosheid van veel mensen. Dat is gelukkig in Kenia wel anders. Mensen hier hebben prachtige lodges opgezet en zijn niet meteen helemaal uit het veld geslagen als het regenseizoen uitblijft. Die positieve energie is een feest om te ervaren hier.
Het nadeel voor ons van het niet gekomen regenseizoen is dat de waterval die wij bezoeken er wat zielig uitziet. We besluiten de wandelroute langs de waterval naar beneden te nemen. Gerard raakt in gesprek met een gids, maar die snapt ook wel dat we geen gids nodig hebben om een veredelde trap af te dalen. Als hij ziet dat we een gps-apparaat hebben is hij nieuwsgierig. De laatste meting van de hoogte van de waterval dateert nog uit 1973. Dus gaan we voor de man op pad om een nieuwe meting te doen. Het afdalen naast de waterval gaat wonderwel makkelijk. Marlous is al een paar dagen een beetje aan het aanhikken tegen een griepje, dus de beklimming erna voelt als de beklimming van de Mount Everest.
Na afloop laat Gerard de man weten dat de waterval waarschijnlijk 10 meter lager is geworden. Ons klinkt dat best geloofwaardig in de oren, maar voor de man is dit natuurlijk een devaluatie van zijn favoriete attractie. Het is maar gissen of hij onze meting gelooft.

28-1-'11

Ziek

Net op het moment dat we vol aan het genieten zijn van Kenia worden we geveld door iets. We zijn allebei al een paar dagen aan het kwakkelen voordat we totaal om gaan. Van andere reizigers hoorden we al dat ze ziek waren geweest maar aan ons busje was dat nog even voorbijgegaan.
We staan aan Lake Navaisha als we opstaan en er na 5 minuten weer induiken. Ook het opnieuw proberen te starten van de dag mislukt grandioos. Degene die er op dat moment van de dag het beste aan toe is wordt gepromoveerd tot verpleegster en mag de thee zetten. We zitten wel in het hartje van Malaria gebied dus doen we voor de zekerheid maar een malariatest. Tenslotte zijn koortsaanvallen hier gewoon Malaria tot het tegendeel bewezen is. Gelukkig geeft die negatief aan, maar dat maakt niet dat we ons beter voelen.
Dit zijn van die momenten dat we tegen elkaar mompelen dat het toch wel heerlijk zou zijn om in Nederland in een koel en fris bed te liggen met de afstandsbediening van de TV in je hand. Als de dag eindelijk ten einde is vallen we in slaap terwijl Gerard verlekkerd mompelt "Paracetamol is da bomb".

1-2-'11

De mens weer terug in de voedselketen

Na een paar dagen zijn we er dan eindelijk toch weer bovenop. We gaan ook niet voor het halve werk en gaan een dag Mountainbiken. Zoals de reisgids zegt "het is leuk en aardig om wild te bekijken vanuit de veilige bescherming van je auto, maar wat als je de natuur echt wilt ervaren moet je jezelf gewoon weer her-introduceren in de voedselketen". Het leuke aan Kenia is dat je dat ook gewoon mag. Je kan een fiets huren en je mag dan gewoon rondfietsen tussen de wilde dieren.
Om de warmte een beetje voor te zijn staan we vroeg op. Na het ontbijt bemachtigen we een mountainbike die in ieder geval rijdt als je de trappers ronddraait. Remmen en schakelen is een ander verhaal, maar volgens de verhuurder zijn remmen niet noodzakelijk. Als we bij de poort aankomen blijken we niet de enigen te zijn. Om ons heen zien we allemaal mensen op net zulke puike fietsen als de onze rondrijden. Door het savannelandschap fietsend worden we al na 100 meter beloond met een kudde zebra's. We genieten nog van de koelte van de ochtend. Rond de wegen struikelen we letterlijk over de vele zebra's, giraffen, zwijntjes en andersoortig wild. Als er een vrij grote aap de weg wil oversteken stappen we even af om hem beter te bekijken. Dan besluit meneer de aap om hetzelfde te doen met ons, hij ploft neer en op gaat ons op 5 meter afstand aan zitten staren. Vanwege de vroegte gaapt Marlous, tot onze verbazing werkt dit aanstekelijk bij de aap, hij gaat terug zitten gapen. Dan is hij ons dan toch ineens zat, hij staat op en slaakt een boze brul in onze richting. Opeens lijkt een safari vanuit een auto een heel aantrekkelijk idee. We stappen snel op onze fietsen om de aap niet meer te irriteren.
Als de warmte van de dag de dieren het bos en de bergen injaagt nemen wij het besluit om maar hetzelfde te doen. De rangers waarschuwen ons nog wel dat de ronde door de bergen heel steil is. Maar wij denken bij onszelf dat we als echte Nederlanders dat wel moeten kunnen. Dat valt een beetje tegen als we in de hitte de berg op zwoegen. Onze fietsconditie is niet meer wat hij was in Nederland. Blijkbaar hebben de dieren een andere berg gekozen als schuilplaats tegen de warmte want op onze ronde zien we helemaal niks meer. Na de overdaad aan dieren in de vroege morgen maakt ons dat ook niet meer zoveel uit en rustig peddelen we richting de uitgang.

4-2-'11

De moderne wereld

Na zoveel tijd zonder moderne voorzieningen doorgebracht te hebben, kunnen we de verleiding van een echte supermarkt niet weerstaan en dus gaan we naar Nairobi. Daar aangekomen zoeken we de beroemde overlanders-ontmoetingsplaats, de Jungle Junction op. Tot onze grote verbazing komen we daar de Franse familie weer tegen die Gerard nog geholpen had bij het photoshoppen van een brief voor het visum van Sudan. Het is een leuk weerzien, en we vinden het geweldig om te zien dat ook de jonge kinderen nog steeds lol hebben in het onderweg zijn.
Samen met de Fransen nemen we een taxi naar een shoppingcenter. Als de taxi ons eerst op de verkeerde plek afzet komt er een man op ons af. We krijgen hem niet van ons afgeschud. Als een parasiet blijft hij ons achtervolgen. Gerard en Laurent beginnen allebei hun kookpunt te bereiken en het is niet echt de wijk Bloemendaal uit Flodder waar we rondlopen dus we beginnen ons behoorlijk onbehaaglijk te voelen. Terwijl Marlous en de Franse Virginia allebei een kind vasthouden begint het tot ons door te dringen dat je met kinderen toch wel een stuk kwetsbaarder bent dan zo met zijn 2-en. We weten de man af te schudden door in een taxi te springen die ons even later op de goede plek afzet. Zoals het een taxichauffeur waar ook ter wereld betaamd zet hij ons niet alleen op de juiste plek af maar natuurlijk ook op die andere manier. Dan kan het shoppen beginnen. Zelfs Gerard die normaal toch een hekel aan winkelen heeft geniet van het winkelen. Voor het eerst sinds lange tijd kunnen we weer kaas kopen. Dus gaan we ons te buiten aan de vele kaassoorten die er zijn. Tja, je bent Hollander of je bent het niet. Met volle tassen gaan we weer terug naar de Jungle Junction. Als we terug komen bij de bus ligt Bronco onder de bus te slapen, hij heeft hem weer keurig bewaakt. Hij heeft ons zelfs al in de gaten voordat we de derde deur van de bus hebben kunnen openen...

7-2-'11

Koffie drinken met de leeuwen

We staan wederom heel erg vroeg op om een wildpark in te gaan. De Masai Mara is het doel van vandaag. Van anderen hebben we gehoord dat hier momenteel veel wild moet zitten. Gisteravond zijn we de Mara ook al in geweest met de bus maar toen hebben we behalve wat Zebra's en hertachtigen niet zoveel gezien. Dat beloofd dus niet zoveel voor ons.
We zetten de koffie vast aan en rijden zonder ontbijt, voor zonsopgang de poort al in. Zo op het eerste gezicht zien we weer niet zo heel veel, maar dan zien we opeens het dier lopen waarvoor we de Masai Mara in zijn gegaan. Op zijn dooie akkertje loopt er een leeuw op 10 meter langs de bus. Dan zien we ook waar hij naar op weg is. Iets verderop liggen 4 leeuwinnen en 12 welpen te smikkelen van een feestmaal. Ze hebben een complete buffel liggen, dus concluderen we dat we er nu 2 van de big 5 kunnen afstrepen. We hebben niet verwacht dat we zo snel vandaag al leeuwen zouden zien, net nu de koffie klaar is. We besluiten ons maar niet van ons ontbijt te laten weerhouden en schenken rustig onze koffie in terwijl een stel toeristen in een taxi-Matatu met een gids ons verbijsterd aankijken. Onze dag kan niet meer stuk nu de welpjes rond de auto spelen terwijl wij genieten van ons eerste kopje koffie van vandaag.
We gaan nadat we zijn vertrokken bij de leeuwinnen een uurtje later nog eens kijken bij de schranspartij. Blijkbaar is er genoeg en mogen de manlijke leeuwen nu ook mee-eten. De leeuwinnen slepen ondertussen bijna met hun buik over de grond, zo volgegeten zijn ze. De rest van de dag zien we nog een boel andere wilde dieren. Als de warmte begint te komen, verdwijnen de dieren. Dus zetten we rustig koers naar de uitgang. Als we het zandpad inslaan wat naar de uitgang leidt blokkeert een kudde enorme buffels zo hoog als de bus ons de weg. We vermoeden dat ze niet voor ons aan de kant gaan en moeten dus een behoorlijk eind omrijden. Helemaal eerlijk vinden we het niet want wij moeten 60 dollar per persoon betalen om het park in te mogen en de buffels lopen hier voor niks. Dus eigenlijk zouden ze voor ons opzij moeten gaan. Op de alternatieve route staat er een groepje olifanten in de schaduw onder een boom, maar als we dichterbij komen staan ze gelukkig net naast de weg. Langs de olifanten rijden we dan naar de uitgang.
Hoewel we nu heel dicht bij de grens met Tanzania zitten, rijden we toch terug naar Nairobi. We kunnen namelijk geen visum voor Tanzania bij deze grenspost kopen. Buiten dat feit, willen we ook wel heel graag de Kilimanjaro in het echt gaan zien. Na bijna een maand in Kenia wordt het zo langzamerhand ook wel eens tijd dat we een volgend land in gaan. We hebben ontzettend genoten in Kenia en gek genoeg hebben we nog helemaal geen zin dit land te verlaten.

14-2-'11

Een gezegende dag

De laatste nacht in Kenia maken we weer een bushcamp. Midden in het bos hebben we een heerlijk ongestoord kampement. Pas op het moment dat we aan het opbreken zijn komen er 2 vrolijk lachende mannen langs. We zeggen ze gedag en vragen ons af wat die 2 hier nu komen doen. Dan gaat de tas open van de kleinste. Tot onze verbazing haalt hij er meerdere bijbels uit. Vlot legt hij ons uit dat ze allemaal in een andere taal de goede boodschap vertellen. We krijgen enige uitleg over de verlosser maar weten nog steeds niet waar hij nu precies heen wil. Dan komt er uit de tas een boek wat wij herkennen als een agenda van het jaar 2003. Er blijken zelfgeschreven gospels in te staan. Nu had hij het idee dat wij die wel even voor hem op het internet zouden kunnen zetten zodat ook de mensen in China zijn boodschap kunnen lezen. Ergens kunnen we ons zijn idee wel voorstellen. Je loopt daar als priester te wandelen op een verlaten bospaadje en plots staat daar een rijk uitziende bus. Dan zou je toch ook het idee krijgen dat je van boven wat hulp gezonden kreeg. Toch zeggen we vriendelijk doch beslist dat we niks van internet afweten maar dat we hem veel geluk wensen met zijn missie.
De priester en zijn bekeerling vatten de afwijzing sportief op en starten dan tot onze verbazing met een gebed. In het gebed vragen ze om hulp voor deze reizigers en een veilige terugkeer naar Europa. We bedanken hun voor hun ontmoeting en dan rijden we richting de grens.