English translation

Ethiopie

26-12-'10

Het "echte" Afrika

We rijden Ethiopie in en plotseling zijn we in het "echte" Afrika aangekomen. Na het grensplaatsje rijden we tussen de ronde rieten hutjes door. In Sudan was dit beeld al een klein beetje aanwezig, maar hier is het alsof we het Afrika inrijden wat je je thuis voorstelt. Het contrast tussen het woestijnachtige Sudan en het vruchtbare oerwoud hier in Ethiopie zou niet groter kunnen zijn.
De eerste overnachting in het nieuwe land parkeren we de bus op een landweg. Behalve wat herders met koeien en een overstekend wild zwijn zien we niemand. Toch kunnen we onze rust niet vinden. Marlous schrikt 's nachts een paar keer wakker van de vele dierengeluiden. De volgende ochtend zijn we eruit waar onze onrust vandaan komt. De afgelopen weken waren we gewend aan de immense stilte van de woestijn en nu hier in Ethiopie is het geen moment stil. Tijdens het ontbijt stelt Gerard voor dat we de natuur af en toe even op mute zouden moeten kunnen zetten.
Door de bergen rijden we naar een community camp gerund door een Nederlands stel aan Lake Tana. Het is een paradijsje, zij het wat primitief. Er is geen electriciteit en het enige beschikbare water is het water wat met gieters uit het meer wordt gevist. Toch is het genieten na het stoffige Sudan. We besluiten om hier een paar dagen te blijven en oudjaar hier te vieren. Als we met ons eerste biertje in weken voor de bus zitten hebben we uitzicht op de 2 schattige geitjes van de camping. We dopen ze Bobby en Tommy.

29-12-'10

Vissen met een stok

Omdat we enkele dagen aan een meer staan wordt het tijd om de visspullen eens onder uit de bus te zoeken. Vanwege de ruimte hebben we alleen een vislijn met een haakje en een dobber mee. Maar na even zoeken is er een mooie bamboe stok gevonden die als hengel kan dienen. Vergezeld door 2 andere reizigers met complete carbon fibre werphengels zoekt Gerard een mooi plekje op de rotsen aan het water. De mannen met de hightec hengels kijken enigzins verbaasd naar de constructie van Gerard.
Het eerste slokje bier is nog niet eens genomen als er een vis hapt die de bamboestok bijna doormidden trekt. Dan blijkt dat niemand echt goed raad weet wat je dan moet doen. Maar een klap met een steen op het hoofd van de vis doet wonderen. Nog even trekken de snorharen van de meerval maar dat is een laatste stuiptrekking. Verrast proberen de werphengels ook hun geluk vlak bij de rotsen. Maar het mag niet baten want het blijft bij 1 vis die er gevangen word. De vis is zelfs zo groot dat ook Bronco 's avonds in de feestvreugde mag meedelen.

31-12-'10

Oudjaar

's morgens geven we de waszak aan 1 van de Ethiopische werkneemsters van de campsite. Even later zien we 4 meisjes gewapend met teilen en onze was richting het meer stappen. Vol overgave, zittend op de rotsen schrobben ze ruim 3 uur lang op onze kledingstukken. Zo schoon is onze was nog nooit geweest. Wat zullen we fris het nieuwe jaar in gaan. Voor de avond staat er een barbeque op het programma om het nieuwe jaar in te luiden.
Ondertussen zijn de 2 leuke geitjes verdwenen van hun vaste stekje. We doen navraag waar de geiten zijn gebleven. Dan vertelt een ander stel dat terwijl zij zaten te onbijten dat de geiten voor hun neus werden geslacht. Dat verklaart ook het gemekker wat wij hoorden. De honden van de camping stappen allemaal triomfantelijk rond met de complete geitenhoeven met haar en al in hun bek. Af en toe horen we een gil als er weer een campinggast stuikelt over de overal slingerende poten. Bronco krijgt er ook eentje aangeboden maar onze Westerse hond weet niet wat hij er mee aanmoet.
Die avond vieren we oudjaar door Bobby en Tommy te roosteren op de barbeque. Ondanks dat ze namen hebben gekregen smaken ze goed. We wisselen reisverhalen uit met de andere overlanders die we ondertussen alweer voor de 9e keer zijn tegengekomen. Het is vreemd om het nieuwe jaar in te gaan zonder een aftellende klok op de televisie. Niemand weet hoe laat het exact is als we besluiten dat het maar gewoon 12 uur is. We lopen naar buiten en steken het vuurwerk aan dat bestaat uit 12 sterretjes die verdeelt worden onder alle mensen. Het is wel bijzonder om hier in Ethiopie te staan om 10 uur Nederlandse tijd en op deze manier het oude jaar af te sluiten. Als we weer naar binnen lopen begint de alcohol bij iedereen goed te werken. We dansen het nieuwe jaar in en we genieten tot in de kleine uurtjes van de weer verkrijgbare wijn en bier.

4-1-'11

Benzine uit de plantengieter

Na een nacht in de bush staan we op zodra het licht wordt in de hoop vandaag de 700km naar Addis Abeba in 1 ruk te kunnen rijden. Tijdens het ontbijt hebben we alweer veel bekijks van kinderen en herders. Van anderen hebben we gehoord dat ze wildkamperen hier maar laten vanwege de opdringerige kinderen die zelfs op de auto klimmen als ze ergens staan. Hier betaalt het voor ons uit dat we een hond meehebben. Wij ontbijten terwijl Bronco voor de bus ligt te slapen. Het publiek blijft kijken maar wij hebben in ieder geval ruimte genoeg om ons te kunnen bewegen.
Onderweg zien we werkelijk waar overal mensen lopen. Waarschijnlijk is er in Ethiopie geen 500m waar niemand is. Overal waar we langs rijden rennen de kinderen de velden uit om "you, you, you give me money , give me pen, give me birr" te roepen. Volledig opgeladen door de week relaxen aan lake Tana kunnen we de overload aan kinderen die meestal vriendelijk maar soms ook stenen gooiend ons belagen, goed hebben. We zien er de humor maar van in en Gerard gaat er creatief mee om. Als er een kind een gesprek met hem houdt en aan het eind toch nog zeer inventief een pen probeert te bemachtigen door alvast 1 pen te laten zien is Gerard hem te vlot af. Voordat de jongen ons om een pen kan vragen, zegt Gerard "give me pen, yes thank you". De jongen kijkt beteuterd maar de andere kinderen liggen dubbel. Uiteraard krijgt de jongen zijn eigen pen weer terug voordat we verder rijden.
Zigzaggend tussen de vele geiten, kamelen, koeien en vooral de ezels die we "suicide" donkeys hebben gedoopt komen we tot de conclusie dat we vandaag ondanks het perfecte wegdek nooit de 700km kunnen afleggen. We plannen dus maar een nacht-stop aan een bergmeertje. Ondertussen begint de benzine-hoeveelheid in de tank neipend te worden. Het eerste tankstation is leeg dus gooien we er maar een reserve-jerrycan in. Dan verschijnt er gelukkig weer een station. De benzinepompen staan volledig ontmanteld maar ze hebben wel wat benzine in vaten liggen. Na dat we uitonderhandeld zijn over de prijs tappen we de benzine met een smoezelige zinken plantengieter, model Intratuin in onze jerycans zodat we het vervolgens weer in de Bus kunnen gieten. Als we doorrijden hikt de motor soms een beetje maar de meeste vuiltjes filteren de 3! benzinefilters eruit. Bij de lunchpauze waar we ons weer voelen alsof we op een toneeltje zitten zoveel bekijks hebben we, zien we dat de filters van helder naar behoorlijk grauw zijn verkleurd.
Aangekomen bij de campsite aan Lake Hayk, blijkt dat de campsite alleen te bereiken is voor tentjes. Maar de eigenaar zegt dat we ook aan het water onder de bar kunnen staan. We zien 2 enorme basboxen staan en besluiten dat we 20 meter verderop willen staan. Volgens de man kan dat niet want daar komen dieven. We zien de logica niet helemaal in waarom die dieven de 20 meter niet zouden kunnen lopen. Na wat heen en weer gediscussieer is Marlous het zat en meldt dat we hier gaan staan of dat we weggaan. Dat werkt en we zetten de bus neer. De bewaker, zoals altijd een oude man met een oud hopelijk ongeladen geweer, bewaakt de bus met verve. Wij worden wel wat zenuwachtig van de man zwaaiend met zijn schietstok. Elke keer als opa het ding omdraait krijgt Marlous de neiging om weg te duiken.
We staan op en een plek waar menig vogelliefhebber zijn vrouw voor zou willen ruilen. Tijdens het eten vliegen er vogels voorbij die bij het opstijgen geluiden maken alsof er een een boeing 747 voorbij komt. Dezelfde vogelliefhebber zou waarschijnlijk wel de naam van de immense vogel weten maar wij genieten er evenzoveel van zonder dat we de naam weten. Als Marlous een van de vogels op 3 meter afstand weet te naderen ziet ze dat de vogel tot aan haar heupen komt.

10-1-'11

3 maand op pad, 12.000 km op weg, de eerste pech

We zijn nu exact 3 maanden onderweg en blijkbaar vond de bus dat dit een mooi moment was om eens flink om aandacht te vragen. We waren op weg naar het bergachtige Lalibella toen de bus steeds slechter begon te remmen. We besloten om maar af te zien van de mooie Noordelijke route en in 1 streep naar Addis Abeba te rijden. Uitgeput van het langzame rijden en de slechte remmen reden we in het donker Addis Abeba in. Met enige moeite vinden we het Nederlandse Wim's Holland house. Niet een echt authentiek Ethiopische campsite maar wel erg leuk opgezet. We genieten de eerste avond van de bitterballen, friet en andere Nederlandse specialiteiten.
Dan wordt het toch echt tijd om ons bezig te houden met de remmen. We zijn het er al snel over eens dat de hoofdremcilinder de hoofdschuldige is. We gaan op pad om een nieuwe hoofdremcilinder te vinden. Wonder boven wonder zit er in Addis gewoon een Volkswagen garage. Als we daar aankomen buigen 5 Ethiopische hoofden zich over onze cilinder. Na wat geduldoefeningen van onze kant komen er toch 2 nieuwe hoofdremcilinders op de balie. Helaas zijn het net slechte Elvis immitators, want aan elke cilinder zijn er telkens wel 1 of 2 details die net niet kloppen. We gaan weer terug naar de bus en halen toch maar de complete cilinder uit elkaar. Nu weten we het zeker, 4 van de 5 rubberen seals zijn gescheurd. Gerard gaat weer terug naar de VW garage waar ze de bewuste rubbertjes niet hebben. Gelukkig wil 1 van de monteurs thuis wel kijken of hij iets heeft liggen. Omdat het in Ethiopie nu kerst is spreken Gerard en de man 2 dagen later af.
Helaas blijkt dan dat de man de bewuste seals niet heeft. Maar hij staat er op om mee te gaan zoeken in de stad. Een wijk zit helemaal volgepakt met auto onderdelen, je zou er een complete bus uit kunnen opbouwen, dus daar gaan ze naartoe. Gerard komt op plekken waar je normaal als toerist niet wilt komen, maar uiteindelijk worden de rubbers wel gevonden. We zijn buiten onszelf van vreugde. Maar helaas blijkt dat er bij het terugmonteren van de hoofdremcilinder meer aansluitrubbers gescheurd zijn. Wederom wacht Gerard de monteur op als hij klaar is met zijn werk. We vermoeden dat de arme man de volgende keer de achteruitgang van de garage zal nemen. Dit is namelijk al de 3e keer dat hij volledig belangeloos zijn vrije tijd voor ons opofferd. We kunnen ons geluk niet op als ook deze rubbers wel weer in een achteraf zaakje zijn te vinden. Vol goede moed monteert Gerard de cilinder. Samen ontluchten we de remmen en dan kunnen we na een week stilstand eindelijk een proefrit maken...
Gerard draait de sleutel om en na 2 seconden slaat de motor aan en horen we het vertrouwde gepruttel. We rijden een stukje vooruit en dan drukt Gerard de rem in. Bronco vliegt bijna tegen het dashboard aan. De remmen doen het weer! We rijden naar de Keniaanse ambassade om de visa voor Kenia op te halen, wat een genot om weer te kunnen rijden. Bij de ambassade blijkt dat de brief van de consul voor Bronco's paspoort nog niet klaar is. We zuchten even maar kunnen er niet lang mee zitten. Nu de bus weer rijdt maakt 1 dag vertraging ook niet meer uit.
Die avond eten we nog een keertje in Wims Holland house. Onder het genot van eten uit de hoogstaande Nederlandse keuken bespreken we de route naar Kenia met reizigers die de andere kant oprijden. Zij hebben de beruchte road through hell aan de Keniaanse zijde van de grens er al opzitten. Voor ons begint de uitdaging voor de bus hier pas echt. Aan de remmen zal het niet liggen!