English translation

Sudan

13-12-'10

Met de ferry naar Sudan

Na 4 dagen wachten en voorbereidingen in Egypte is het dan eindelijk de dag dat we met de boot naar Sudan gaan. Om 8 uur 's morgens staan we net als de andere 20 overland-voertuigen voor het kantoor van de verkeerspolitie met de Egyptische nummerplaten in de hand. Om half 2 's middags zijn we daar klaar maar hebben we helaas diezelfde nummerplaten nog steeds vast. We rijden met een politie-escorte naar de haven waar het proces van wachten doorgaat. Als we aan de andere Nederlanders vragen waar we een stempel op de ticket moeten halen antwoorden ze "daar aan die campingtafel onder die boom". Dit antwoord typeert wel zo'n beetje het hele proces.
Om 6 uur 's avonds is het eindelijk zover. We rijden de bus op de ponton en knopen Bronco vast aan het sleepoog. Marlous begint bijna te huilen als we Bronco achter moeten laten op de auto-ferry. Dit is het moment waar ze het meest tegen heeft opgezien van de hele reis. Een uur later lopen we de personenferry op. Of beter gezegd we worstelen ons naar binnen. Gelukkig hebben andere reizigers al 3 vierkante meter voor ons groepje van 8 personen geconfisqueerd op het overvolle dek. De rest beurt ons een beetje op als onze ferry langs de autoponton vaart die pas morgenochtend zal vertrekken. Als we om ons heen kijken zien we waarmee het schip volstaat. Behalve met 500 mensen op een schip waar er zitplaats is voor zo'n 100 staat het dek vol met enorme dozen en bigshoppers met handelswaar. De drukte, en de matige hygiene in de open keuken doet ons eensgezind besluiten de gratis maaltijd maar te laten voor wat hij is. En dat voor een stel Nederlanders! Eenmaal gesetteld blijkt Gerard naast 2 Egyptische overlanders te zitten. De goed Engels sprekende mannen geven de mogelijkheid tot wat serieuzere gesprekken dan met de Egyptiers die we tot nu toe zijn tegengekomen. Ze geven graag antwoord op de vragen waar wij al weken mee rondlopen. Na dit gesprek hebben we het idee dat we Egypte en dan met name de geschiedenis van de toeristen industrie wat beter begrijpen. Het voelt goed om het land op deze manier af te sluiten.
Voordat we gaan liggen in onze slaapzak gaan de dames nog "even" op excursie naar het toilet benedendeks. Voorzichtig stappend over alle slapende lichamen komen ze weer terug. Dit is niet iets wat ze willen herhalen. Nog 1 keertje de volgende ochtend moet voldoende zijn. We besluiten het drinken te beperken. Na wat puzzelen krijgen we het toch voor elkaar om allemaal te liggen. Met veel moeite vallen we in slaap. Om 4 uur 's nachts blijkt dat de kapitein ook de functie van muezzin vervult. Gelukkig voor ons raffelt hij de 6 zinnen waarin hij iedereen oproept voor het gebed in 10 seconden af. De buurman naast Marlous schrikt wakker en we leren wat nieuwe Zwitserse scheldwoorden kennen. We waren potverdorie net allemaal diep in slaap. Later 's nachts, schurkt Marlous zich tegen Gerard aan als er ook nog een ijskoude wind opsteekt. Helaas realiseert ze zich na een kwartier dat Gerard aan de andere kant ligt...

14-12-'10

Zonder bus in Sudan

Die morgen realiseren we ons dat we met zijn vieren een halve liter water hebben gedronken. Ondanks dit vochtbeperkende dieet moeten we toch nog een keer naar de toiletten. Het is er sinds gisteravond niet mooier op geworden maar we overleven het.
Dan varen we langs Abu Simbel, waar we nog een glimp meepakken van de huizenhoge zittende beelden. Zo in het zonnetje overdag kunnen we de ontberingen op het schip beter hebben. Na 18 uur varen, komen we eindelijk aan in Wadi Halfa, het Sudanese havenstadje. We krijgen nog een medische controle die bestaat uit een vieze thermometer die in je oor wordt geduwd en natuurlijk duurt de bureaucratie aan boord nog 2 uur maar dan mogen we van het schip af.
De auto's komen hopelijk de volgende dag aan dus gaan we op zoek naar een hotel. Veel keus is er niet en de standaard is niet echt hoog. We belanden op een slaapzaal met wederom onze slaapgenoten van de afgelopen nacht. We laten ons niet kisten door de betonnen vloer en de viezige bedden. Nadat de eerste rat is gespot hangen we alle bagage aan het plafond en de Zwitserse Brigitta behandelt alle bedden en de rest van de kamer met een hoeveelheid insecticide waar je een olifant nog plat mee zou krijgen. Vol optimisme zegt de man van Brigitta, Marc, dat ons raamloze kamertje wel wat op de gevangeniscel uit de film Pappillon lijkt. Zo met de zonnestralen door het rieten dak zien we wel wat gelijkenis inderdaad.
We sluiten onze prachtige kamer snel af. En gelukkig valt de deur nadat hij 4 keer dichtgeslagen moet worden er niet uit. Nu we niks meer kunnen doen behalve wachten geven we ons over aan de sfeer in Wadi Halfa. We drinken koffie bij 1 van de kleurig geklede vrouwen in het dorp. Als ware koninginnen zitten deze dames achter hun kraampje. Het kost wat tijd maar dan hebben we ook het smakelijkste kopje koffie wat we in tijden hebben gedronken. We kijken naar het leven hier in Wadi Halfa wat rustig aan ons voorbijgaat.
Het is een genot om weer veel vrouwen op straat te zien na Egypte. De donkere dames zijn werkelijk waar prachtig met hun kleurige omslagdoeken. Wij hadden een streng islamitisch land met Burka's verwacht maar in plaats daarvan zien we dit. Ook de mannen zijn vriendelijker dan dat we in elk van de andere moslimlanden hebben gezien. Ze behandelen vrouwen met respect en dit is een opluchting na het gedoe in Egypte.

15-12-'10

Auto's in zicht

We zijn vandaag vol goede hoop dat de auto's en natuurlijk Bronco aankomen. 1 van de andere mensen die ook zijn auto op de pont heeft staan weet te melden dat de auto's 30 km voor Wadi halfa zijn. Hij heeft een GPS-tracker in de auto liggen, vandaar dat hij dit weet. Iedereen veert op en we gaan ontbijten bij ons favoriete koffie-dame. Ze heeft alweer een andere kleur doek aan en de prachtige glimlach van deze Sudanese dame doet ons goed. De man die ons de info over de auto gaf is ondertussen wel zijn vrouw kwijt dus we grappen dat hij haar beter ook een GPS-tracker mee kon geven. Hij kan er niet om lachen maar dat zal wel door de spanning komen.
Dan is het moment daar dat de auto's aankomen. In volle gallop gaat de hele groep over de pier. We hebben al lang gewacht dus die paar minuten zullen het hem ook niet doen, maar we rennen het laatste stukje bijna. Bronco is buiten zichzelf van vreugde dat hij ons weer ziet. Maar ook alle andere mensen die hij weer herkend worden buitengewoon enthousiast begroet. We geven de Egyptenaar die op de boot voor Bronco heeft gezorgd het beloofde geld. Het is bijna net zoveel als dat we zelf voor onze ticket hebben betaald maar goed, de hond is gezond en wel, dus we overhandigen het maar.
Als we die avond na bijna een week verplicht met een groep opgetrokken te zijn eindelijk weer alleen zijn op ons snel gevonden kampeerplekje zijn we dolblij dat we weer zelf kunnen bepalen waar we heen gaan en wanneer. Het was een heel avontuur die 200 km lange boottocht maar wat is het heerlijk om de bus weer bij ons te hebben waarin ons eigen bed staat.

18-12-'10

Ongekende gastvrijheid

Na een overnachting in de woestijn rijden we naar Karima om daar wat zaken te gaan regelen. We moeten we nog een brief uitprinten die we nodig hebben op de Ethiopische grens. En we willen ook graag de site updaten en wat e-mailtjes versturen na een week radiostilte. Als we tegen het einde van de ochtend aankomen, strijken we eerst neer bij een thee tentje, in de schaduw. Als we na het mierzoete kopje thee vragen we of er hier ook een internetcafé is schiet de verkoper een engels sprekende voorbijganger aan om ons de weg te wijzen. De vriendelijke man loopt helemaal met ons mee. Na de eravringen in Egypte verwachten we een moeilijke discussie over geld na aankomst, maar omdat we geen zin hebben om zelf lang te zoeken laten we ons toch maar begeleiden. Bij het internetcafé komt er onder een met stof bedekte hoes een gloednieuwe printer vandaan waarmee we het document printen. Omdat internetten op onze eigen laptop hier helaas niet kan nodigt onze begeleider, welke de hele tijd vriendelijk heeft gewacht, ons uit om in zijn apotheek achter de balie het internet te gebruiken. Iedereen internet hier in Sudan via prepaid Dongels. De usb stick van de apotheker is leeg, maar hij gaat hem voor ons opladen. Terwijl Marlous het internet gebruikt raakt Gerard in gesprek met de manager. Maar eerst laat hij nog thee aanrukken voor ons. De jongen van 25 heeft een bachelor in farmacie in India gehaald. Het is leuk om eens een gesprek te hebben met een vloeiend Engels sprekende Sudanees. De beide mannen praten met elkaar alsof ze elkaar al jaren kennen. Als Marlous klaar is met computeren bieden we aan voor het internet te betalen. Dat weigert hij pertinent. We voelen ons wat bezwaard, we hebben hier al anderhalf uur achter de balie in de apotheek gezeten maar besluiten dan maar wat noodmedicatie tegen Malaria aan te schaffen zodat hij dat in ieder geval nog aan ons verdient. We nemen zelfs maar een extra kuur. Na een uitgebreide voorlichting van zijn kant vragen we naar de prijs. Maar hij staat erop dat we ook de kuren van hem krijgen. Onwennig als deze situatie voor ons is lopen we terug naar de bus om afscheid te nemen. Ook hij wil een foto maken van Bronco staand in de schuifdeuropening. Per dag worden er ongeveer 3 foto's door vreemden gemaakt waarop Bronco verveelt staat. Wij vragen hem of we van hem ook een foto mogen maken. Samen met Gerard poseert hij breed lachend voor de camera. Met een warm gevoel rijden we langs piramides de stad uit om weer de grote zandbak in te duiken.
Die avond in de woestijn hebben we net ons eten op. Plotseling klinkt er een vreemd dierlijk geluid in de verte, we kijken elkaar verbaasd aan. Ook Bronco lijkt het gehoord te hebben. Dan is het weer stil, totdat Bronco ineens luid blaffend uit z'n startblokken vliegt. We doen snel alle lichten uit. Als onze ogen aan het donker gewend zijn zien we een verschrikte nomaden jongen met een kameel staan. De jongen die behalve een jonge kameel niets bij zich heeft geeft aan dat hij dorst heeft. Wanneer Gerard hem een literfles met limonade overhandigd verdwijnt deze in zijn keelgat met een tempo wat wij alleen maar kennen van de bierestafettes in de studententijd. Wat moet hij een dorst hebben! We gebaren hem dat hij het restje wat hij terug wil geven mag meenemen voor later. We kunnen alleen maar gissen waar hij vandaan kwam en waar hij heengaat. Het voelt goed om wat kleins terug te kunnen doen voor een Sudanees na de gigantische gastvrijheid van vanmiddag.

23-12-'10

Misverstanden

Soms is het nodig om wat misverstanden uit de weg te ruimen: