English translation

Egypte

17-11-'10

Loungestoelen alleen om naar te kijken

Voordat we naar de boot rijden die ons van Jordanië naar Egypte gaat brengen stoppen we al het bier en de wijn wat minder in het zicht. We zetten de auto in de rij voor de nachtboot en duiken het gebouw in waar we onszelf en de bus uitklaren. Deze zin is de versimpelde versie van de werkelijkheid waarin de man in het ene loket ons stuurt naar het andere loket waar niemand te bekennen is zodat we weer terug gaan naar de man in loket 1 die ons wederom naar een ander verlaten loket stuurt. Maar na een uur mogen we toch Jordanië uit en richting de ferry. Bij de boot aangekomen mogen we kijken naar alle vrachtwagens die achteruit de boot in moeten rijden omdat de ingang tevens de uitgang is. Wij mogen als laatste achteruit de laadruimte in. Dan moeten we naar boven waar we de prachtige lounge met relaxstoelen uit de reclamefolder zien. Maar die ruimte zit helaas op slot. We installeren ons uiteindelijk op de grond met onze slaapzak. Is dit misschien al enige Afrikaanse logica?
Een ouder Schots koppel, waarvan de man nog in een echte Schotse kilt, komt naast ons zitten. Marlous doet haar best om al liggend NIET onder de rok van de Schot te kijken. Maar ja dat is net zoiets als tegen jezelf zeggen dat je niet aan een roze olifant mag denken...
Bij de grens worden alle auto's om ons heen tot aan de automatten uitgepakt. We maken ons serieus zorgen over ons drankcabinet boven de wielkas. Hij is goed verborgen maar als ze echt gaan zoeken dan vinden ze de drank misschien wel. Na een tijdje komt er een man met 3 strepen op zijn mouw naar ons toe. We krijgen een vorstelijke behandeling samen met de Schotten. De bus wordt niet doorzocht, er hoeft geen deur open en "three-stripe-guy" zoals de dames hem dopen loodst de mannen de hele papierwinkel door en zorgt ervoor dat nergens smeergeld gevraagd kan worden. Three-stripe-guy ziet Bronco als het arme beest na een hele nacht en ochtend eindelijk ook even frisse lucht krijgt en vraagt om zijn paspoort. Dan zegt hij dat we Bronco moeten verbergen, anders moeten we 4 uur wachten op een dierenarts. Het moet niet gekker worden, de toeristenpolitie die ons beveelt onze hond te smokkelen. Maar we doen het braaf en rijden slechts 2 uur na aankomst Egypte in. Dit is een nieuw record voor ons, zo snel door de grens. En dit ook nog eens met al onze smokkelwaar.

18-11-'10

Hello yes

Voordat we aankomen bij het klooster St. Catherins moeten we door vele checkpoints. Dit is voor ons nogal wennen. Je moet namelijk precies weten waar je heengaat en dat weten we soms nog niet omdat de plannen zich bij ons gewoonlijk onderweg wel vormen. Na een tijdje merken we dat je bestemming best verder dan een dagafstand weg mag liggen, dus geven we voorlopig Cairo als bestemming op. Het is verwonderlijk hoe snel je ook went aan de vele geweren andere wapens die ze allemaal maar gretig vasthouden. Bij het klooster aangekomen zien we heel veel bussen staan. We gooien ons plan om en zetten de bus in de schaduw neer en duiken in bed. Die nachtferry hakte erin. Als we later wakker worden laten we het klooster en de bijbehorende berg maar voor wat hij is en rijden een stuk woestijnvallei in om ons bushcamp op te zetten. We genieten van de rust tot er een kleurig clubje aan komt lopen. Er worden over en weer handen geschud maar dan valt het stil vanwege de taalbarrière. Dan vragen we of we een foto van ze mogen maken. En dat breekt het ijs. Marlous vraagt de 2 jongetjes op hun motorfiets of ze hun op de motor mag kieken. Het gaat haar eigenlijk niet om de motor maar om de trotse gezichtjes boven de o zo groezelige sjaals. Vol pret kijken ze naar het LCD schermpje met daarop hun beeltenis.
De 2 meisjes uit de groep komen de volgende morgen nog even hun geluk beproeven. In hun kleurige jurken en zwarte hoofdoekjes zien ze er prachtig uit. Met de enige 2 woorden "Hello yes" die ze kennen proberen ze alles van ons los te krijgen. Van onze schoenen tot zelfs onze afvalzak. We krijgen het idee dat het ze meer om de sport is te doen dan echt om het eten en drinken. Als we ze water aanbieden slaan ze dat af. Nadat we ze vriendelijk gedag zwaaien rijden we met onze afvalzak en de schoenen nog aan onze voeten weg. Ze proberen nog wat "Hello yes" maar berusten dan in het feit dat er niks te halen valt en zwaaien ons lief uit.

21-11-'10

Als Taxi chauffeur door Cairo

Op weg naar Cairo om daar de benodigde visa voor Sudan en Ethiopie te regelen spreken we een Egyptenaar uit Cairo. Hij geeft aan dat de verkeersregels in Cairo volgens de inwoners gemaakt zijn om te breken, en dat het rijden daar is als in een video game. Gelukkig hebben we de coördinaten van een campsite waar we een paar reis-vrienden gaan treffen. De navigatie lijkt eenvoudig met het adres op zak. Als op de meest rechter baan van de snelweg een auto stilstaat om mensen in te laden, terwijl we zelf links en rechts tegelijk worden ingehaald en er verderop enkele voetgangers proberen over te steken weten we dat we in de buurt van het centrum van Cairo zitten. In alle drukte missen we helaas de afslag naar de campsite. Pogingen om van de snelweg af te komen, leiden ertoe dat we steeds weer op andere snelwegen terecht komen. Omdat de snelweg midden door de stad loopt, op palen hoog boven de huizen hebben we het idee dat we in een Jetson's auto door de stad vliegen. Als het eindelijk gelukt is om van de snelweg af te draaien zitten we inmiddels aan de andere kant van Cairo. Omdat we het met de snelweg wel gehad hebben besluiten we midden door de stad terug te rijden. Zoals verwacht is het inderdaad erg druk, iedere vierkante meter van het asfalt wordt bumper aan bumper benut, maar er is geen enkele agressie in het verkeer te bespeuren. Bovendien lijkt de afmeting van de bus te helpen om daar te rijden waar we zelf willen. Het enige vreemde is dat er constant groepjes mensen vanaf de kant van de weg naar ons roepen en zwaaien. Nu wordt er wel vaker naar ons gezwaaid en geroepen, maar dit is anders. Even later wordt het duidelijk waarom we zoveel aandacht krijgen, bijna alle taxi's zijn T2-busjes die met de schuifdeur open overal mensen oppikken en afzetten. Iedereen ziet ons blijkbaar aan voor een taxi. Hoewel onze bus functioneel is opgeknapt en niet erg strak is rijden we wel met veruit de netste bus rond. Tussen de gedeukte en doorgezakte busjes, met niet werkende, of überhaupt niet aanwezige verlichting banen we ons stapvoets een weg richting de campsite. Daar aangekomen rijden we een oase van rust binnen.

22-11-'10

Gerard als consul van Frankrijk

Vandaag gaan we proberen het Sudanese visum te bemachtigen. De 9 daagse vakantie vanwege de Hajj (bedevaart naar Mekka) is voorbij en alle overlanders zaten hier tot vanochtend vast in Cairo. Om 9 uur staan we op de stoep bij de Nederlandse ambassade voor de felbegeerde "letter of recommendation". We vinden het spannend of we hem krijgen want in Sudan zijn de verkiezingen voor de onafhankelijkheid van het zuiden aanstaande. Er gaan wat geruchten de ronde dat dit voor wat onrust kan zorgen. Als er een negatief reisadvies komt (negatiever dan hij nu is) dan geeft de Nederlandse ambassade die brief niet meer aan ons en kunnen we het vergeten. Verrassend genoeg staan we na 5 minuten alweer met de brieven in de hand buiten de deur, we zijn perplexd. We gaan door naar de Sudanese ambassade. De taxichauffeur zet ons af en we lopen de overvolle ambassade in. Hier gaat het een beetje minder gestructureerd. We krijgen een nummertje maar die is er alleen voor de show. We hebben nummer 42 maar dan springt het apparaat van nr 41 naar nr 53. We besluiten net als de rest de nummers te negeren en gewoon te dringen. Het helpt en 2 uur later ligt ons paspoort op de stapel.
Op de camping komen we erachter dat de Nederlandse ambassade de enige was die de letter of recommendation zo snel en ook nog eens gratis gaf. De rest van de landen laat hun keurige burgers een dag wachten en de Fransen krijgen helemaal geen brief, omdat hun ambassade dat gewoonweg nooit doet. Die avond zit Gerard als Franse consul achter onze tafel de brief te maken voor een Frans stel met 3 kinderen. Naar het Nederlandse voorbeeld wordt er ge-photoshopt inclusief het logo en het stempel. We zijn benieuwd of onze creatieve oplossing gaat werken voor de Fransen. We hadden van te voren gehoord dat je soms dit soort dingen moet doen, maar het dan ook daadwerkelijk uitvoeren voelt best spannend. Ondertussen zit onze Zwitserse buurman op de groene verzekeringskaarten van iedereen landen bij te stempelen zodat we aan de grenzen geen dure verzekeringen hoeven te kopen. Natuurlijk is ook dit volledig "legaal".
Als de volgende dag blijkt dat de brieven hebben gewerkt en iedereen het visum voor zowel Sudan als Ethiopie binnen heeft wordt dit gevierd met een uitgebreide barbecue en een kampvuur.

25-11-'10

Politieagenten die werken als propper

De laatste bezienswaardigheid die we in Cairo aandoen zijn de piramides. Je kunt tenslotte niet Egypte bezoeken zonder de piramides te bekijken. De overload aan politie staat ons alleen erg tegen. Hoewel de gemiddelde politie-agent hier evenveel aanzien heeft als de concierge van de middelbare school van vroeger werken ons de agenten toch een beetje op de zenuwen. Dan zien we dat de meesten bijverdiensten hebben aan het op de foto zetten van toeristen. Ze dirigeren de toerist naar een plek waar je normaal niet mag komen en zetten vol verve het slachtoffer op de foto. Het werkt ons op de lachspieren, die politieagenten die als ware proppers in Lorret de Mar de mensen proberen te verleiden tot het nemen van een foto op een verboden plek. Wij maken vandaag onze eigen foto's wel. De 3 grote piramides zijn op de 1 of andere manier minder indrukwekkend dan we verwacht hadden. Misschien dat we gewoon te hoge verwachtingen hadden van de bouwwerken. Ze zijn groot maar niet immens.
Als we het apart gekochte kaartje voor de binnenkant van de 3e pyramide laten zien vraagt een bewaker of we een fototoestel mee hebben. Natuurlijk zegt Marlous dat we die niet in de tas hebben zitten. Dus lopen we met zowel de videocamera als het fototoestel in de tas naar binnen. Je moet niet claustrofobisch zijn want het is een hele nauwe tunnel. Nadat we beneden in de kale ruimte rondkijken of we misschien een tunnel hebben gemist kruipen we weer naar boven. Nu begrijpen we ook waarom het verboden is om foto's te maken. Ze zijn natuurlijk als de dood dat het publiek erachter komt dat er binnenin niks te zien valt...
Na de piramides besluiten we de Westelijke woestijnroute door Egypte te volgen. Na alle verhalen over verplichte konvooien zijn we benieuwd of we die kunnen ontlopen. De boottickets naar Sudan hebben we inmiddels al geprobeerd te reserveren. Het lijkt erop dat we op 13 december de overtocht naar Sudan kunnen maken, samen met 3 andere auto's. Maar zoals alles hier in Afrika is dat Insjallah (als Allah het wil).