English translation

Jordaniƫ deel 2

09-11-'10

Feestelijke verkiezingen

Omdat het vandaag de dag van de verkiezingen is is er veel gaande in de stad. We zien uitbundig met verkiezingsposters versierde auto's en vrachtwagens met uit de ramen hangende mensen en harde muziek vanuit de discoboxen die op het dak gebonden zijn. Je zou je eens moeten voorstellen dat 50% van de auto's in Nederland met een enorme vlag met daarop het hoofd van Rutte of Roemer toeterend door de stad rijdt. 's Avonds knalt het siervuurwerk en ander wapengekletter hoog in de lucht. Kortom de stad, en vermoedelijk het hele land staat op zijn kop. Ondanks dat het altijd wat spannend is om tijdens de verkiezingen in een land te zijn is de stemming hier erg opgewekt.

09-11-'10

Een bijzondere reunie in Petra

Als we op zoek naar een slaapplek door het dorpje bij Petra rijden zien we 2 Nederlandse motorrijders zien zwaaien we enthousiast naar elkaar. Als we later een geschikte plek, net buiten het park hebben gevonden stoppen ook de motorrijders, Niek en Karin naast ons. Het blijkt dat ze net als ons uit Enschede komen. Net op het moment dat we er over uit zijn hoe bijzonder dit is, aangezien we elkaar voor vertrek nog niet kenden, stopt er een groene VW T4 camper met daarin Martijn en Maud, nog een jong reizend stel uit Enschede! Ondanks de totale drooglegging in dit land wordt de avond bij het kampvuur erg gezellig. Wel verzuchten we zo'n beetje om de 5 minuten dat een biertje er toch wel bij had gesmaakt. Wij zijn er ondertussen wel aan gewend dat dingen hier een beetje anders zijn als in Nederland, maar die avond bedenken we ons dat het in Nederland toch wel heel raar zou zijn om te kamperen op de parkeerplaats bij Madurodam en dan een kampvuur te maken.

10-11-'10

Petra

Nadat we om 7.30 het toegangsticket hebben gekocht wandelen we in een mensenmassa een steeds smaller wordende kloof in. Omdat het hier nu qua temperatuur (26 graden) nu goed te doen is zitten we op de piek van het seizoen. De ticketverkoper wist te vertellen dat er per dag zo'n 4000 mensen komen. We slingeren verder naar beneden langs wild gevormde zandsteen rotsen die steeds verder boven ons uit toornen. Aan het einde, waar de kloof nog maar enkele meters breed is doemt een plein met een enorme uit de rotsen gehakte gevel op. Als we de hoofdweg verlaten om via een steil pad de mensenmassa achter ons te laten en enkele verder weg gelegen bezienswaardigheden aan te doen worden we gevolgd door een dame van ver in de 70 op stevige bergschoenen. Dat onze conditie wat achteruit gaat van het in de bus zitten wordt wel duidelijk wanneer ze iedere keer als we even stoppen om wat te drinken weer voorbij komt stomen. Zelfs wanneer we later op de dag de lange klim naar de Monastry maken, een van de hoogste punten in het park zien we granny alweer vriendelijk lachend langsstappen. Met zere voeten van 7 uur lopen door het park is het enige wat ons tempo er nog in houdt zijn de 2 allerlaatste koude biertjes die nog in de bus staan. En oh, wat smaken ze lekker. Alcohol is de laatste 2 landen namelijk niet meer verkrijgbaar, of extreem duur.
De tweede dag willen we een route buitenom maken. Wanneer we de afslag naar het droogstaande waterkanaal nemen wat het begin vormt van het pad op onze kaart horen we een hoop gefluit en geschreeuw. Omdat er door verkopers van souvernirs en ezeldrijvers constant wordt gefloten besluiten we dit te negeren en lopen stevig door een tunnel in. Wanneer we na een halve kilometer nog steeds geschreeuw achter ons horen besluiten we toch maar eens om te kijken, we blijken te worden gevolgd door twee politie agenten. Ondanks dat er geen borden staan blijkt het dat het niet toegestaan is zonder gids op dit pad te lopen. Na een debat van 10 minuten waarbij wij betogen dat het belachelijk is een pad op de kaart te zetten die je dan niet zonder gids mag lopen keren we terug naar de hoofdweg. Maar we geven niet zomaar op. Nadat we bij de lunchstop Maud en Martijn van de groene T4 zijn tegengekomen die hetzelfde plan hadden beklimmen we eerst een berg om met een prachtig uitzicht het heetst van de dag voorbij te laten gaan, om later het andere einde van het pad op te zoeken. We worden beloond met een diep uitgesleten rivierbedding, op sommige plaatsen niet breder dan een meter en een tiental meters diep. Met zijn vieren klimmen we, elkaar af en toe naar boven hijsend door de kloof terug naar de ingang. 's Avonds bakken we samen pannenkoeken om dit Nederlandse onderonsje af te sluiten.

12-11-'10

Lawrence of Arabia als naaste buur

Het stukje tussen Petra en Wadi Rum is niet zo lang. We gaan nog genoeg woestijn zien maar Wadi Rum schijnt toch net even weer anders te zijn, met rotsen midden in het zand. We zien af van een gegidste tour in een 4x4 en rijden met de bus naar het begin van de woestijn. Op het punt waar het asfalt abrubt eindigt en overgaat zand staan we een beetje te wikken en wegen om er in te rijden. Uiteindelijk kunnen we de verleiding toch echt niet weerstaan. Met de bandenspanning omlaag en de vering omhoog gaat het wonderwel makkelijk. Omdat het zo goed gaat besluiten we richting het huis van Lawrence of Arabia te rijden, zo'n 10 km slingeren door de woestijn. Onderweg wisselen de mulle stukken en de hardere stukken elkaar af zodat we de bus goed op zijn woestijn capaciteiten kunnen testen hier tussen de Landcruisers. Als 2 km voor het huis van Lawrence de zandduinen beginnen zitten we helaas snel vast. Vriendelijk als de Jordanen zijn is hulp hier nooit ver weg. Nog voor we de rijplaten van het dak kunnen halen stopt er een witte Toyota Landcruiser om ons los te trekken. We zoeken een plekje voor de nacht in de lege woestijn, maar voordat we de stoelen eruit hebben vragen er alweer mensen of we hulp nodig hebben. Daarom gaat Marlous snel zitten in een stoel met een boek. Ze speelt de rol van de relaxende toerist zo goed dat ze er een award voor zou kunnen winnen. Die avond bij het kampvuur hebben we allebei last van fluitende oren, zo stil is het hier.
De dag erop bezoeken we lopend onze buurman Lawrence. Zijn optrekje valt wat tegen, want veel meer dan een hoopje stenen is het niet. Nu moeten we alleen nog op zoek naar de film, Lawrence of Arabia, want om eerlijk te zijn weten we helemaal niet wie hij was.

14-11-'10

Een overland paradijsje

De motorrijdende overlanders hadden een email gestuurd dat er op de grens tussen Jordanie en Egypte een camping zat met een zwembad, wifi en aan zee. We rijden erheen en als we er aan komen is het een reunie met veel mensen die we al eerder waren tegengekomen. De Nederlanders hadden al een plekje voor ons vrijgehouden en we schuiven er zo tussen. Dan horen we dat er hier betaalbaar bier te verkrijgen is. De oase wordt hier steeds beter. En we gaan bier inslaan na 3 weken geheelonthouding. Marlous verliest de realiteit even uit de ogen en krijgt een blinde vlek voor haar ogen als ze begint af te dingen op het bier. Ze krijgt uiteindelijk de goedkoopste prijs van iedereen op de campsite maar heeft dan wel 2 traytjes gekocht. Gelukkig weet iedereen daar die avond daar wel raad mee. We roosteren boven het kampvuur 3 hele kippen. Of dat nu het meest veilige voedsel is om te bereiden in het donker weten we niet, maar iedereen overleeft de nacht. Het enige ongemak de volgende ochtend is een flinke hoofdpijn. Maar we hebben natuurlijk geen flauw idee waar dat van komt...
De dag erop ontdekt Martijn van de Nederlandse T4 dat hij problemen heeft met zijn ophanging. Gerard gaat mee op zoek naar een lasser om het gescheurde frame te repareren. Na veel gedoe vinden ze iemand die het nog net voor de op handen zijnde vrije week ivm de pelgrimstocht naar Mekka wil doen. Als dank kookt Maud die avond voor ons. Het had spaghetti bolognese moeten worden, maar dan merkt ze dat ze gisteravond de prioriteit qua koelkastinhoud bij het bier had gelegd en dat het gehakt er de hele dag naast heeft gelegen in de hitte. We durven het gehakt niet aan en Bronco is wederom de gelukkige afvalbak. Wij genieten later van spaghetti bolognese zonder gehakt, maar met een heerlijk koud biertje.

17-11-'10

Op visumjacht met blonde haren

We parkeren Bronco bij de buren en gaan naar de Egyptische ambassade. Hier merkt Gerard eens hoe het is als er helemaal niet tegen je wordt gesproken. Marlous wappert wat met de blonde haren die hier flink de aandacht trekken en hopla we worden al naar het juiste kantoortje gebracht. Marlous voert het woord en we mogen de visa een uurtje later ophalen. Tot onze verbazing ligt het visum inderdaad een uur later keurig klaar. Als we ook Bronco's paspoort laten zien valt de vrouwelijke consul van verbazing bijna van haar stoel van het feit dat een hond een paspoort heeft. We krijgen het idee dat Bronco vanaf hier redelijk overequipped qua papieren is. En dat is een fijn idee.
Voordat we de tickets voor de nacht-ferry naar Egypte gaan boeken houden we de langverwachtte prutteldagen en doen uitgebreid de was, poetsen de bus, snorkelen in het koraal en internetten nog even lekker veel.