English translation

Turkije deel 2

25-10-'10

Op weg naar Cappadocie

Als je Turkije bezoekt zijn er volgens alle reisgidsen 3 hoogtepunten. Dat zijn Istanbul, Cappadocie en Pammukale. Nummer 1 hebben we inmiddels kunnen afvinken en we zijn op weg naar nummer 2, Cappadocie. De witte modderbaden van Pammukale slaan we over, het ligt nogal uit de route en bovendien schijn je sinds kort niet meer te kunnen baden omdat de waterbron opdroogt. De benzineprijs in Turkije is overigens zodanig dat we het wel uit ons hoofd laten om kriskras door het land te gaan. Waar we in Bulgarije €1,08 voor een littertje betaalden vraagt de Petroturk (zo heet hij echt) er €1,95 voor.
Onderweg overnachten we aan een meer. Omdat de Turken dol zijn op picnicken met de hele familie zijn er overal picknickplaatsen te vinden. Als we via een steil weggetje door een dorpje richting zo'n plek rijden om ons te installeren worden we door een groepje vrolijke op de fiets meerijdende kinderen verwelkomd. We staan op een strandje aan een doodlopende weg. Al snel groeit het groepje kinderen uit tot een man of twaalf. Vrolijk babbelen we wat woordjes Engels met ze, het is opmerkelijk hoe goed de kinderen van een jaar of 10 alle basiszinnetjes Engels kunnen toepassen terwijl de meeste volwassenen hier geen woord Engels spreken. Dan klinkt de moskee. De kinderen verdwijnen en we hebben het vermoeden dat ze allemaal thuis vertellen dat er een geel busje met rare toeristen staat. Want als we net zijn begonnen met onze pizza's zijn er opeens allemaal auto's die hier even komen kijken, en dan weer omkeren. Verder komen er enkele mannen kijken en praten, zoals later blijkt, zijn dit de eigenaar van de strandtent waar we naast staan en de bewoner van het huis verderop. Later op de avond hebben de vrouwen in de buurt plotseling allemaal dringende zaken buiten te doen, we voelen ons bijna een atractie. We leggen een wedje hoe lang het duurt voordat we het eerste eten aangeboden krijgen. Binnen een uur heeft Marlous de eeuwige eer gewonnen wanner de overbuurman, een fruitboer, ons 2 onbekende vruchten komt brengen. 's avonds houdt Gerard weer 1 van zijn befaamde Point It gesprekken. We hebben gemerkt dat het voor de meeste mensen niet te bevatten is dat we naar Afrika gaan. De man waar Gerard vanavond mee "praat" is als verste zelf 1 keer naar Antalya geweest, en Capadocie kent hij enkel van TV. We houden het er dus voorlopig maar op dat we naar Syrië gaan. Dat geloven ze nog net.

26-10-'10

Zout halen

Al reizend hebben we ondertussen al geleerd dat wanneer er ergens veel touringcars staan er ergens een toeristische attractie in de buurt moet zijn. Aangekomen bij iets wat op het eerste gezicht een luchtspiegeling lijkt, slaan we de reisgids erop na en blijken we naast het grootste zoute binnenmeer ter wereld te staan. Enthousiast plonsen we op onze blote voeten over de zoutkorst in het ondiepe water. Zulk zout water hebben we nog nooit meegemaakt. Het water brandt in de kleine wondjes. Op de borden lezen we dat het zoutgehalte hier 33% is. Als Marlous een Turkse vrouw zout ziet verzamelen in een plastic fles krijgt ze plots visioenen van het eten van vanavond met zelf gewonnen zout. Het plastic zakje van de camera wordt opgeofferd en gevuld met een soppige zoute substantie. Later in de bus lijkt het zoute zakje een steeds minder mooi plan. De beelden van de toeristen met hun voeten plonsend door het laagje water verdringen de beelden van de gepofte aardappel met prachtige zoutkorrels. We verplaatsen het zompige zakje van links naar rechts door de bus en we zien nog niet echt hoe we dit gaan drogen. Uiteindelijk belandt hij bij de volgende stop toch maar in de prullenbak. Vanavond toch maar weer gewoon zout uit een potje.
De weg naar Goreme, ons doel in Cappadocie, is niet bepaald perfect. Hoewel het asfalt nieuw lijkt hobbelt het flink en moet het tempo omlaag. Daardoor arriveren we pas in het donker in het gebied. Door een dorpje als uit een sprookje rijden we het laatste stukje. Vanuit de uitgeholde rotsen stralen de lichtjes ons tegemoet. Omdat we van plan zijn om hier wat langer te blijven zoeken we een camping. De meeste campings zijn nu ondanks het goede weer leeg. Als we aan de rand van het stadje een donkere camping oprijden zien we een eenzaam T2 campertje staan. We kijken elkaar aan. Het besluit is al genomen, deze camping wordt het. De dag erop arriveren er 2 Duitse fietstoeristen, ze blijken ons onderweg al een keer gezien te hebben dus besluiten Basti en Sonja ook te blijven. Vervolgens komt er nog een jong Zwitsers stel in een Landrover aanrijden, zij zien 2 busjes en een tent staan en besluiten om ook hier hun kampement op te zetten. Zo verandert de vrijwel uitgestorven camping in twee dagen in een levendig geheel.

27-10-'10

Verjaardag in een slagroom-landschap

We worden wakker in een landschap wat wel gemaakt lijkt te zijn door een zeer creatieve kok met een slagroomspuit. Dat is wel toepasselijk op de dag dat Gerard jarig is. De laatste dagen heeft Marlous naarstig geprobeerd om Gerard te lozen en onopvallend op zoek te gaan naar een kadootje. Maar als je maar 1 vervoermiddel hebt is dat soms lastig. Dus ligt er geen kadootje op de ontbijttafel. Wel krijgt hij een bon waar met grote letters NIKS op staat. Wat dat precies betekent weet hij dan nog niet. Gedurende de dag komt hij erachter. Hij hoeft de hele dag NIKS te doen. Geen bed op te maken, geen hond uitlaten, geen ontbijt maken, geen afwas doen, geen kaartjes kopen en zelfs zijn slippers worden vandaag gebracht. We merken dat er in Nederland veel mensen zijn die eraan denken om Gerard op welke wijze dan ook te feliciteren. De hele dag piept de telefoon en ook het email-programma heeft het druk. Gelukkig lukt het Marlous later op de dag na het bezoek aan het openluchtmuseum en een fikse wandeltocht om toch alleen het dorpje in te lopen. In het dorpje wat vooral bevolkt wordt door backpackers zijn genoeg winkeltjes met o.a. pijpen. Blij dat er eindelijk een kadootje is gevonden keert Marlous terug naar de camping. Om de verjaardag een beetje leuk af te sluiten, want het is tenslotte best vreemd zo'n verjaardag zonder bezoek, gaan we uit eten. Het Turkse eten wat hier nog gewoon met een biertje wordt geserveerd smaakt ons goed.

29-10-'10

Een gastenboek als ticket naar het paradijs

Het is heerlijk om gewoon even een paar dagen op dezelfde plek te blijven. De dagindeling is hier lekker simpel. 's Morgens doen we kleine klusjes in en rond de bus en elke middag wandelen we in weer een nieuwe vallei. Zoals onze vriendelijke Britse T2 buurman die hier al zes weken staat zegt: "Al zou je hier een jaar lang elke dag wandelen dan nog loop je nooit dezelfde paden". 's Avonds eten en drinken we wat met de andere reizigers op de camping. Het is leuk om de ervaringen en voorvallen tot nu toe uit te wisselen. Ons vooroordeel over mensen in een grote Landrover blijkt niet te kloppen, want het wordt en hele gezellige avond. Het blijkt dat de Zwitsers uit de Landrover, Marina en Roger, ook met een afscheidsfeestje op 10-10-'10 zijn vertrokken om voor een groot deel dezelfde route te gaan rijden als wij. Wel beginnen we ons allemaal minder uniek te voelen. Waar je thuis de enige bent die er een jaar op uit trekt, ontmoeten we hier allemaal mensen die hetzelfde doen.
Dan komt de Turkse campingeigenaar Fikrat binnenwalsen. Hij is serieus van mening dat zijn doorgang naar het paradijs afhangt van hoeveel pagina's er in zijn gastenboek gevuld worden. Om dit te bereiken loopt hij de hele dag achter iedereen aan om te helpen. Als Marlous de hondenmat afspoelt met de tuinslang dan komt hij bijvoorbeeld aan met een borstel en sop. Gerard wordt continu gevraagd of alles ok is. Bronco krijgt het aanbod dat hij in het huis mag slapen. En zo gaat het maar door tot het flink op iedereens zenuwen gaat werken. De behulpzaamheid is gewoonweg teveel. Bij elke gelegenheid brengt hij bovendien zijn gastenboek ter sprake, zo ook die avond. De Zwitsers vullen een halve pagina maar krijgen hem weer terug met de boodschap dat hun lofzang tekort is. Om ons allemaal nog beter te stemmen komt Fikrat aan met een fles Raki. Terwijl we allemaal van een glaasje nippen heeft hij zelf de halve fles al leeg. Langzamerhand wordt iedereen de dronken Fikrat flink zat en werken we hem subtiel de deur van de gastenkeuken uit.
Het onweer wat eerder die avond het hele dorpje in het donker heeft gezet, veroorzaakt ook dat het wireless internet op de camping het opgaf. Het was de afgelopen dagen ook te mooi om waar te zijn. Net als thuis konden we de hele dag op internet. De website updaten was hier een peuleschil. Het blijft altijd afwachten hoe dit de komende landen gaat zijn. We vermoeden dat ons wireless leventje na de grens met Syrië voorbij is. En dat we in de steden daar op zoek moeten naar internetcafes om het minilaptopje te verbinden met het world wide web. Na Cappadocie zullen we ongeveer 500km te rijden hebben tot aan de Turks Syrische grens. Deze grensovergang staat bekend als zeer chaotisch en lastig. We zullen het zien...