English translation

Turkije

21-10-'10

Van loketje naar loketje

We rijden het Turkse gedeelte van de Bulgaars Turkse grens op. Na een eerste controle van de paspoorten en een blik in de auto mogen we langs een paar tax free winkeltjes doorrijden naar de slagboom van Turkije. Na het tonen van de paspoorten zegt de vrolijke beambte: "First get stamp for Visa, get stamp from police, get stamp from bagage en get stamp for your car, then welcome to Turkey". Dat is duidelijk. We kunnen weer terug naar de Tax free winkeltjes welke eigenlijk overheidshokjes blijken te zijn. De eerste 2 loketjes gaan relatief snel. We moeten de visa in euro's betalen, waarom ze geen Turkse Lira's aannemen is ons een raadsel. En waarom je bij loketje 1 een sticker haalt en de man in loket 2 daar weer een stempel overheenzet lijkt ook niet logisch. Maar goed wij hebben het systeem niet bedacht. Bij de voertuigreigstratie gaat het helaas mis. De rij achter ons wordt langer en langer. Tussendoor leggen we het stempelsysteem uit aan een Duits stel wat reist met een wit VW busje. De beambte start de computer nog maar eens opnieuw op terwijl hij zijn chocolodereep gul met ons deelt. Langzaam beginnen alle loketmannetjes te drentelen. Na nog een half delen ze mee. Vanweg een storing in Ankara is er geen grensverkeer nu mogelijk. De beambte zegt de legendarische woorden "Come back in 10 minutes". Samen met het Duitse koppel gaan we buiten zitten. Al lunchend doden we 2 uur tijd. Gerard buigt zich later met de Duitse jongen over de olielekkage die de T3 heeft. Dan is plotseling alles weer in werking. Blij laten we de Turken hun stempelwerk doen. Dan mogen we eindelijk Turkije in. Over glooiende lappen asfalt rijden we op volle snelheid het land in. Als we even later bij een tolpoortje komen staat daar een bordje met de tekst ""Pay cash stopped". Aangezien we dit niet begrijpen, maar ook niet terug kunnen vanwege een rij ongeduldige auto's en vrachtwagens die achter ons al snel langer wordt komt er een man aanrennen. Deze sprak alleen Turks en was van het soort, als ze je niet begrijpen dan ga je nog harder praten. Dit werkte bij ons allebei op de lachspieren. Maar we hielden ons in. Na 5 minuten laat hij ons toch maar doorrijden. Nog steeds begrijpen we er niks van, maar voor de zekerheid besluiten we maar bij de eerste afslag van de tolweg waar je niet voor kon betalen er af te gaan. Hier wordt het verhaal echter nog leuker. Als we door de poorten rijden gaan alle sirenes af. We maken maar weer eens gebruik van de uitstraling van de bus wanneer we door de politie aan de kant worden gezet. Waar we ook komen, de bus tovert bij iedereen uiteindelijk een lach op het gezicht. En zo ook bij deze politie. Zonder te betalen mogen we van de tolweg af en rijden we heerlijk over binnenwegen verder.

22-10-'10

Taalblunders

Waar overal in Europa nog Engels werd gesproken komen we hier toch al veel mensen tegen die niks anders dan Turks spreken. En daar zijn wij niet zo begaafd in. Daarom verlopen veel gesprekken met een afbeeldingen-boekje in de hand. In de Point It staan foto's van werkelijk bijna alles. Op die manier vinden we dan ook een camperplaats recht onder de blauwe moskee in Istanbul. Terwijl Gerard wijst op de camper en tent houdt hij zijn duim over de foto van de schaars geklede dame die van een campingdouche geniet. Dat is waarschijnlijk niet zo'n goede binnenkomer in een land waar 99% van de bevolking Islamitisch is.
Helaas pakt het bij de verpakkingen in de supermarkt anders uit. Op de ingelaste prutteldag annex wasdag blijken we de was uitsluitend met wasverzachter gedaan te hebben. Erg zacht, maar geheel niet schoon. Als we 's avonds pannenkoeken bakken smaken deze goed. Maar als we de dag erop de overgebleven 'melk' in de koffie gieten blijkt het yoghurt te zijn. We zijn er in ieder geval achter dat pannenkoeken ook best met yoghurt gebakken kunnen worden.

24-10-'10

Tjielpers

Tjielper {mannelijk}: Hij die fluit om de aandacht van een hond te trekken. De tjielper wordt vaak gesignaleerd in groepjes van 3. Het natuurlijke habitat is het gebied net buiten het bereik van de hondenriem, liefst van een duitse herder. Wanneer het getjielp het gewenste resultaat heeft opgeleverd dan gaat de tjielper vaak over op andere vormen van aandacht trekkerij. De beginnende tjielper probeert bijvoorbeeld met snelle handbewegingen de hond tot een dansje te verleiden. Maar pas op voor de doorgewinterde tjielper, deze schuwt het niet om levende wezens zoals katten binnen het bereik van de riem te werpen. Dit is dan ook de extreemste vorm van tjielperij. Getjielp kan in de meeste gevallen worden beƫindigd door het loskoppelen van de hondenriem.

24-10-'10

Oud Istanbul

Als in Istanbul de geplande campings allemaal onvindbaar zijn, belanden we zoals gezegd na een staaltje beeldend theater van Gerard en zijn Point It op een camperplaats vlakbij Oud Istanbul. We pakken op het moment dat we ons installeren de Lonely Planet reisgids erbij. Terwijl we de exacte plek op de kaart zoeken blijken we weer eens geluk te hebben. We bevinden ons op loopafstand van alle bezienswaardigheden in Istanbul. En staan ook nog eens naast de vuurtoren aan de zee met uitzicht op de blauwe moskee. De volgende ochtend zijn we daar minder verguld mee. Om 6 uur begint de moskee te zingen en die houdt pas na 10 minuten weer op.
We blijven hier enkele dagen in de authentieke stad. Aangezien wij nog nooit langer dan 1 dag in een hoofdstad hebben rondgelopen zegt dit al genoeg over wat wij van Istanbul vinden. De drie dagen dat we Istanbul bekijken , zien we naast een hoop bezienswaardigheden vooral ook de sfeer hier. Lopend door de smalle straatjes komen de kleuren, geuren en geluiden je overal tegemoet. Het voelt hier als een heel groot Oosters dorp.
Tussen de busladingen met toeristen uit veel landen bezoeken we de blauwe moskee. Braaf gaan we in de rij voor de toeristen staan. Aan de ene kant van het plein mogen de moslims naar binnen en aan de andere kant wij dus. We krijgen een plastic tasje om onze schoenen in te doen en lopen dan met onze schoenen aan de hand naar binnen. Voorin de moskee zijn mannen aan het bidden en daarachter staan de toeristen hun aan te gapen. Het valt ons hier overal op hoe tolerant de Turken zijn in het toelaten van de toeristische stromen. Terwijl de Japanners naast ons ruim flitsend foto's maken van de biddende mensen is er niemand geirriteerd over het massale toerisme op de voor hen toch heilige plaatsen. Vrouwen hoeven ook geen hoofddoek op in de moskee. De blauwe moskee is niet iets wat je wilt missen. De sfeer die er hangt en de mooie schilderingen zijn bijzonder.
Verder dwalen we door Istanbul en bekijken het Topkapi paleis alleen van buiten. Het is er zo druk met bezoekers die met hun gids worden rondgevoerd door heel Instanbul dat we de binnenkant wel geloven. De parken en leuke straatjes maken het missen van de binnenkant van het paleis helemaal goed. Niet te missen is de grote bazaar. En zoals de naam al zegt hij is groot. De vele kleuren en goudborduursels schitteren ons tegemoet. We houden ons voorlopig nog even in. Pas als we ruimte in de topkoffer hebben, kunnen we dingen meenemen. Bij de tassen gaat het wel mis. Marlous kan de mooie tassen niet weerstaan. En na wat onderhandelen zijn we een handige schoudertas rijker. Vanzelfsprekend is dit echt handwerk uit Istanbul en niet made in China....
Op de laatste avond in Istanbul gaan we wat drinken met Kees, een collega van Gerard, en Janneke. Zij zijn hier op huwelijksreis. Ook al zijn we nog niet zo heel lang weg, bezoek uit Holland is altijd leuk. Nadat we eerst een biertje drinken bij een soort pub nemen we Kees en Janneke mee naar een meer Turkse bedoening. Tot de grote schrik van Gerard en Kees staat er helemaal geen bier op de kaart. Dus gaan ze Turkish style maar aan de thee. Op de bankjes en stoeltjes met onze knieen ter hoogte van onze oren kijken we naar de Derwish. Op de Turkse klanken draait een Turkse danser de hele tijd met een wijde jurk om zijn as. Hoe die het doet weten we niet, maar we worden er zelf wel duizelig van.
Voorlopig ervaren we hier een hele relaxte versie van de Islam. Veel vrouwen lopen westers gekleed. Marlous wordt nog gewoon de hand geschud en de winkels zijn net als bij ons op zondag dicht en niet op vrijdag zoals in andere moslimlanden. Onderweg door de rest van Turkije zijn we benieuwd of dit nog verandert.