English translation

Bulgarije

19-10-'10

Een heel ander land

Als we Bulgarije inrijden zijn we een beetje stil. We hebben het in Roemenië echt naar onze zin gehad en weten eigenlijk niet wat we in Bulgarije willen zien. Het landschap of eigenlijk het straatbeeld is ook wat veranderd. Waar we in Roemenië door leuke dorpen reden rijden we hier door helemaal niets. De eerste tientallen kilometers slingeren we tussen de gaten in de weg door in een soort bosachtige tunnel. Als het druiligere weer dan ook nog maar eens doorzet zit de stemming erin. Na de eerste afslag worden alle clichés waargemaakt en moeten we stoppen bij een politie-auto. Een beetje huiverig zetten we de auto aan de kant, de verhalen over nep-beambtes liegen er namelijk niet om. Alsof Bronco de stemming aanvoelt komt hij breed in de doorloop staan grommen. Maar het valt allemaal mee, ons weg-vignet wordt gecontroleerd en we mogen weer doorrijden.
Goed kijkend op de routekaart en op de gedownloade internetsites besluiten we naar Kaliakra te rijden. Dit is een ruine van een fort op een rots aan de zwarte zee. Als de zon doorbreekt wanneer we de parkeerplaats oprijden blijken we zowat de enige bezoekers te zijn. We wandelen over de punt van de 12 km lange rots waarvan de bouwwerken nog terugstammen van ver voor het jaar 0. De temperatuur is ondertussen zo ver gestegen dat de truien voor het eerst uit kunnen. Marlous trekt zelfs d'r slippers aan.
De rest van de middag volgen we de bergachtige kustlijn van de zwarte zee richting het zuiden. Onderweg stoppen we bij een mooi strand om even lekker door het water te lopen en om Bronco even te laten zwemmen. Tegen het einde van de middag gaan we op zoek naar een camping. Even later blijkt dat Bronco te veel zout water heeft gedronken wanneer er op een hobbelige landweg ineens een golf via de doorloop naar voren komt... De regen werkt nu eens in ons voordeel, in de plassen op de weg spoelen we de slippers en de rubber vloermatten schoon. Wanneer ook Bronco weer van de schrik bekomen is rijden we verder.
Zowel volgens onze informatie als volgens de borden langs de weg moeten er hier voldoende campings zijn. Dit klopt, maar overal waar we komen zit een stevig slot op het hek en is geen mens te bekennen. Als het na camping nummer 5 toch echt donker begint te worden beginnen we andere opties te overwegen. Ook navraag op straat geeft aan dat er na september geen camping meer open zal zijn. Niet van plan onze eerste nacht in een nieuw land wild te kamperen gaan we dan maar op zoek naar een hotel. In de kustplaats Varna, die volgens onze info "Overspoeld moet worden door toeristen, officiers in exotische uniformen en bezoekers van de aangelegen cruiseschepen" is zo rustig dat 90% van alle hotels dichtzit. Bij degenen die toch open zijn staat de cementmolen in de hal en er ligt een bak verfrollers op een plek waar waarschijnlijk in het hoogseizoen de kassa staat. We besluiten dan maar op de parkeerplaats tegenover 1 van de grote hotels te gaan staan. Het zit niet mee want van de 8 sloten op het dak waarmee alle spullen vastzitten blijkt de sleutel om de benzinejerrycans van het dak te halen de verkeerde te zijn. Nu kunnen we ook nog eens het kooktoestel niet vullen. Een beetje in mineur koken we ons potje op het losse gaspitje wat we voor nood hadden meegenomen. Pas nadat we onze magen weer gevuld hebben met wat warms is de stemming weer terug. We sluiten de dag af met een biertje in het enige open restaurant. Om de prijs hoeven we het niet te laten. 2 halve liters voor 1,80 euro samen.

20-10-'10

Een bijzondere Volkswagen meeting

Als we de volgende ochtend in Burgas rondrijden, op zoek naar een internetverbinding, zien we een T3 Syncro rijden. Nu is dit in Nederland al een zeldzaamheid, maar in Bulgarije hadden we dit helemaal niet verwacht tegen te komen. De bestuurder zwaait enthousiast en wij zwaaien terug. Als we even later op een parkeerplaats staan stop de T3 achter ons, of we even tijd hebben om mee te rijden, hij heeft nl een garage met oude Volkswagens die we mogen bekijken. Dat laten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen, we springen weer in de bus en rijden achter 'm aan. De route leidt ons naar de rand van de stad waar we tussen enkele flatjes door de verharde weg verlaten. Rijdend op een pokdalig landweggetje zien we in de verte een roestig hek opdoemen waar met grote witte letters Volkswagen op geschilderd staat. Ervoor staat een strakke rode T2 (de eerste die we in Bulgarije zien) geparkeerd. Als we vervolgens een rondleiding over het terrein krijgen valt onze mond keer op keer open als er weer een schuur wordt geopend. We zien meerdere kevers, pontons, fastbacks, variants, een T2 en als klap op de vuurpijl het project van Ivan zelf, een T1. Deze laatste heeft hij onlangs gekocht voor omgerekend 400 euro. Voor de niet Volkswagen kenners, in Nederland betaal je al snel 6000 euro voor een ongerestaureerde T1. Hoezo 'schuurvondst'? Als we de inhoud van alle schuurtjes op het terrein bekeken hebben slijpt Ivan nog even het slot van onze jerrycans door zodat we weer bij de reserve benzine kunnen. Na een telefoontje is inmiddels ook Mitko, een vriend van Ivan gearriveerd, ook dit is een T2 liefhebber. Als we na een fotosessie met zijn bus, onze bus en een door Mitko motorisch getunede T2 weer afscheid nemen beloofd hij ons op de hoogte te houden van zijn T1 project. Mitko geeft ons nog mee dat als we mensen kennen die hun kever of T2 gerestaureerd willen hebben, hij dit erg graag doet!

21-10-'10

Op weg naar Turkije

Door Bulgarije zijn we redelijk vlot heengereden. Het laatste deel van het land rijden we over een stuk bergweg dat geasfalteerd is. Maar daar is dan ook alles mee gezegd. Wanneer we een bord zien wat aangeeft dat de adviessnelheid 40 km/h is vragen wij ons af of er iemand is die deze snelheid haalt en op het eind van de rit alle onderdelen nog aan zijn auto heeft zitten. Toch hebben we hier nog een leuke dag. De bevolking in het zuidelijke gedeelte komt op ons wat vriendelijker over. En ook de natuur is mooier. Terwijl we stoppen om de paarden die los over de weg lopen te fotograferen rijdt er een witte Volkswagen T3 langs. We zien een Duitse nummerplaat. Als we hen later inhalen zwaaien we opgewonden naar elkaar. We zullen het jonge stel dat net als ons met een busje reist bij de grens nog uitgebreid leren kennen. Dan zien we het begin van de grens, Bronco wordt weer naar achteren gestuurd om onzichtbare hond te spelen. We steken de Bulgaarse douanier de paspoorten toe. Wanneer we mogen doorrijden naar de Turkse kant weten we nog niet dat we bijna 4 uur in niemandsland moeten rondhangen.