English translation

Roemenië

14-10-'10

Land van de kleurige huizen

We laten de grens achter ons. Het straatbeeld verandert hier onmiskenbaar. We zien huizen in alle kleuren van de regenboog. Fanatiek slaan we aan het fotograferen, met als missie, een huis in elke kleur op de foto te zetten.
We hebben in het begin wat moeite met het verwerken van alle tegenstellingen. Aan de ene kant zien we moderne auto's en goedgeklede jeugd. Maar aan de andere kant zien we ook nog veel boeren die met de zeis hectare mais oogsten en met paard en wagen over de weg rijden. Het is alsof de middeleeuwen hier naast de 21ste eeuw bestaat.
Na enige tijd rijden over relatief goede wegen komen we in onze eerste echte file van de reis. Na een half uurtje blijkt waardoor deze file veroorzaakt wordt. We steken dan namelijk een gelijkvloerse spoorwegovergang over met hobbels zo groot als stoepranden. We ontdekken dat op wat voor weg je hier ook rijdt, dat als je een spoorwegovergang ziet dat je daar stapvoets overheen moet. En voor de zekerheid checken we dan ook maar gelijk op treinen bij de handmatig bediende spoorwegbomen. Behalve af en toe slechte wegen liggen hier ook, met name rond Boekarest, keurige lapjes snelweg. Wederom is de tegenstelling groot tussen de secundaire wegen soms vol met gaten en de prachtige stukken snelweg.
Omdat we vooraf alleen maar slechte verhalen over Roemeniërs hadden gehoord waren we de eerste dagen nogal op ons hoede. Wat wij ontmoeten is vooral een bere-vriendelijke bevolking waaraan je aan niks merkt dat dit tot 20 jaar terug het land was met 1 van de wreedste communistische bewinden. De eerste nacht zoeken we voor de zekerheid maar een camping op. De eigenaresse praat ontzettend veel en goed Duits. Naar eigen zeggen praat ze altijd Duits met haar hond Lassie... Die nacht gaan we wat onwennig slapen in dit nieuwe land.
De dagen erop wisselen we het op een camping staan (noodgedwongen) af met overnachten op parkeerplaatsen in wintersportdorpjes en op andere plekken. Je ziet hier überhaupt vaak mensen overnachten in auto's. Het land is ook 6x zo groot als Nederland en afstanden tussen dorpen zijn soms fors.

17-10-'10

Op jacht naar de bruine beer

In onze reisgids hadden we gelezen dat er rond Rasnov een berenreservaat moest zijn. In de streek Transylvanië leven zo'n 5000 beren en 3000 wolven. Dus we leken op de goede plek te zijn. Veel reisorganisaties hebben dan ook ''beren kijken'' op het programma staan. Volgens de 3 zinnen in ons gidsje die over de lokatie gingen moesten we ten zuidwesten van Rasnov zijn. De Michelin kaart had hetzelfde reservaat ten zuid oosten bedacht en de GPS was van mening dat het hele park in een ander dorp 15 km verderop lag. Kortom dit was zo'n moment dat het opeens ideaal leek om met de OAD gewoon op de correcte plek gedropt te worden. Om een lang verhaal kort te maken, wij hebben geen beer gezien. Tijdens onze zoektocht komen we wel onverwacht in een klein dorpje op een markt terecht, al rijdend in de bus. Ook hier merken we weer hoe vriendelijk de plaatselijke bevolking is. Stel je op een markt in Nederland eens voor dat er een busje met 2 Roemeense toeristen midden tussen de kraampjes doorrijd. Heb je het beeld voor je? Waarschijnlijk denk je nu iets in de trant van ''die idioten''. Nu verplaatsen we ditzelfde tafreel naar een klein Roemeens dorp en de drukke markt. Maar nu rijdt er een busje met 2 Nederlanders op jacht naar de onvindbare beren dwars over de markt. Enfin de Roemenen bleven wel vriendelijk naar ons lachen. Als we later de bus parkeren en heerlijk in het zonnetje over de markt struinen, kopen we lekkere broodjes voor de lunch. Terwijl we ons wisselgeld nauwkeurig tellen worden we verrast door de aardige verkoper die ons een extra broodje in het zakje stopt. Eigenlijk gebeurt dat hier telkens,terwijl wij op ons hoede zijn, want ja gewaarschuwd, zijn de mensen alleen maar vriendelijk en open.
Toch een beetje gedesillusioneerd over de mislukte zoektocht naar de beren besluiten we dan maar verder te rijden naar Boekarest. De wegen zijn hier behoorlijk bergachtig en de bus moet regelmatig terug naar de 3e versnelling. Het is goed te merken dat we in de Karpaten zitten. Het plan om in één keer door naar Boekarest te rijden verandert een kwartier later alweer als we door een heel erg leuk plaatsje rijden waar veel mensen op de been zijn. We parkeren de bus en lopen Bran in om daar het kasteel te bezoeken. Dat vinden we gelukkig wel. Het hele stadje doet ons verder een beetje aan als het Volendam van Roemenië. We horen veel talen en zelfs ook weer Nederlands. In Bran verkopen ze vooral veel pruttels en souvenirs zoals het een goed toeristisch plaatsje betaamt. Aan de hand van de vele Dracula prullaria hadden we ook al wel uitgevogeld dat we op bezoek gingen bij het kasteel waar ooit een graaf leefde waarop de legende van Dracula gecreëerd is. De binnenplaats van het kasteel zelf doet meer aan als een Spaanse haciënda dan als een degelijke burcht. Buiten ons liepen er nog veel andere bezoekers, waaronder veel jonge Roemeense toeristen. Wij hebben het idee dat deze toeristen wel erg sportief moeten zijn gezien de alomtegenwoordige trainingspakken en joggingbroeken. Marlous was vooral lyrisch over de film-beelden van de Oostenrijkse keizerin Sissy op het kasteel welke in een ruimte in het kasteel werden afgespeeld. Nadat Marlous de film bijna voor de tweede keer wil zien lopen we de laatste delen van het kasteel door. En genieten nog even van het zonnetje en het uitzicht.
Na het kasteelbezoek kijken we of de plaatselijke camping nog open is. De camping met de illustere naam camping Dracula, met als logo een druppel bloed hangend aan de letter V is gelukkig nog open. Campings zijn niet zo dik gezaaid in Roemenië, dus we zijn blij er een gevonden te hebben, en nemen de naam van de camping voor lief. Met de woorden: 'zoek maar een plek', van de campingeigenaar, terwijl hij wijst over het vrijwel lege veld parkeren we op het plaatsje naast de enige andere bezoekers van de camping.
Als we in gesprek komen met het Deense stel in de camper naast ons, vertellen de 2 mannen ons dat ze een paar maand de tijd hebben genomen om via oost-Europa, Griekenland te bereizen. Het is leuk om ervaringen met andere reizigers over Roemenië te delen en we wisselen aardig wat tips uit. Later blijkt een van de Denen vroeger in een T2 vanaf Denemarken naar India te zijn gereden. Ook zij zijn van plan om via de zwarte zee kust door Bulgarije te gaan. De volgende ochtend nemen we afscheid van elkaar met de woorden "misschien tot in Bulgarije". Zie de website van de Denen op www.erlalolland.dk.

19-10-'10

Grijs, grauwer, grauwst

De dag dat we Bukarest op het programma hebben staan, regent het dat het giet. Nu zie je pas wat voor invloed weer op je indruk kan hebben. We krijgen van de weg naar en van Bukarest het idee dat alles grijs en modderig is. Met de woorden: 'ooit komen we hier nogeens terug' besluiten Bukarest helemaal links te laten liggen. We rijden door naar de kust van de zwarte zee. Het weer zit ons nog steeds niet mee. Ook de volgende dag begint met regen, regen en nog eens regen. Kortom op naar het zuiden naar de grens met Bulgarije. Een beetje met een kriebel in de buik want deze grens staat bekend als lastig. Wederom wordt Bronco naar het achtercompartiment gebonjourd, want als je geen hond mee hebt hoef je hem ook niet in te voeren....Het valt allemaal mee. Bij de grens hoeven we enkel onze paspoorten en autopapieren te laten zien. Nadat we bij het volgende poortje van een norse man een vignet voor de wegenbelasting hebben gekocht zijn we op weg, ditmaal Bularije in. De huizen met mooie intense kleuren van Roemenië zijn verdwenen, de Dacia is ingeruild voor de Lada en we missen ook de vriendelijkheid van Roemenië in eerste instantie. Voor ons was Roemenië, absoluut een prachtig land. Het leek gelukkig niets op wat we er op voorhand van verwacht hadden.