English translation

Hongarije

13-10-'10

Budapest

De laatste familie-afspraak die we op het programma hebben staan is in Budapest. Marc, een neef van Gerard, heeft hier als DJ gedraaid in een club. Hij had een mooi meetingpoint uitgezocht om elkaar te treffen vlak voor zijn vertrek. Als we na een uurtje autobahn in de file komen blijkt de bus niet meer stationair te lopen. Tot aan de parkeerplaats is het rijden zoals 3 jaar terug voor de revisie. Gelukkig bleken we dit niet verleerd te zijn. Terwijl de bestuurder remt drukt te bijrijder pompend op het gaspedaal. 20 minuten later is er eindelijk een parkeerplaats in zicht. Met een zucht van opluchting draait Marlous de bus in het eerste de beste parkeervak. Gerard doet de overal aan die we speciaal voor dit soort situaties hebben meegenomen. De controle van de standaard-punten levert helaas geen diagnose op. Dan wordt het tijd om Marc maar te bellen dat we het niet gaan halen om nog samen een kop koffie in Budapest te pakken. Zelf besluiten we eerst maar eens een hapje te gaan eten in de bus. Na het eten hebben we geen nieuwe inzichten, en ook de afgekoelde motor geeft geen verschil. We besluiten een hulplijn in te schakelen. Het telefoontje naar Hotrod biedt uitkomst. De boosdoener blijkt een vuiltje in de stationairsproeier te zijn. Demonteren, doorblazen met de compressor, monteren en de bus loopt weer als vanouds. Nabij Budapest vinden we een camping. Tot onze verbazing is a.) de camping zo ver na de zomer nog open, en b.) staan er ook nog eens 10 andere busjes en campers. Op deze leuke locatie staan we op een oud tramstationnetje. Het oude maar goed onderhouden stationsgebouw doet dienst als receptie en als ontbijtzaal de volgende ochtend. 's avonds na zonsondergang gaan we met de lijnbus naar het centrum van Budapest. Een rondwandeling leidt ons langs prachtig verlichte gebouwen en bruggen. In eerste instantie hadden we een beetje een grauwe oostblok stad verwacht. Maar juist het tegenovergestelde is onze indruk. Het doet ons een beetje aan Parijs denken, alleen dan met meer bijzondere gebouwen en alles dichter bij elkaar. En juist dat Oost Europese geeft het dat bruisende. Voordat we langs de Donau teruglopen naar het busstation zoeken we nog even de meetingplaats met Marc op. Toch jammer, zo ver van huis elkaar op een paar uur na missen.

14-10-'10

Klimmen en klauteren

De volgende ochtend is de bus aan de beurt voor wat aandacht. Na de bakwissel vlak voor vertrek toch even de aandrijfassen natrekken, en verder even de stuurspeling afstellen, en nog enkele kleine checks die gisteren niet aan de beurt waren geweest. Nadat alles in orde blijkt zijn we van plan om het gebied rond de camping te bekijken. We staan aan de rand van een berg waar een stoeltjeslift tot naar de top gaat. En dus lopen we het pad onder de stoeltjeslift omhoog. Bronco past niet in de lift en zelf kunnen we na enkele dagen non-stop in de bus ook wel wat beweging gebruiken. Na een fikse klim worden we beloond met een prachtig uitzicht over Budapest. Na de lunch rijden we verder, om vlak voor de grens met Roemeniƫ op een raststation met nog een campertje te overnachten. Omdat hier werkelijk niks te beleven valt hebben we een Bus-Bioscoop-avond ingelast. Met de meegenomen DVD-speler en het geluid over de boxen van de bus is dit pure verwennerij.
De ochtend erop hebben we de grens met Roemenie voor de boeg. De snelweg is inmiddels overgegaan in gewone weg. En dit rijdt wel zo leuk. Bij de grens met Roemenie aangekomen mogen we voor het eerst onze paspoorten laten zien. Erg strenge gezichten zien we niet. Als we mogen doorrijden wijst een collega van de grensbeambte naar onze lampen. We begrijpen eruit dat hij wil zien of ons groot licht het doet. Maar nee hij wil zien of de verstralers op het dak het ook doen. Als we vrolijk knipperen zwaaien ze ons lachend uit. We rijden Roemenie in, het eerste land waar we nog nooit zijn geweest. Van te voren konden we ons maar moeilijk een voorstelling van maken van hoe dit land zou zijn.