English translation

Vertrek

10-10-'10

Tranen slikken en genieten in de zon

Om 's ochtends nog het een en ander voor te bereiden en omdat we geen huis (zonder wielen) meer hebben zijn we vannacht in de bus bij de stalling gaan geslapen. De stralend blauwe lucht belooft een mooie dag. De statafels en de tuinset kunnen naar buiten.
Rond de middag komen de eerste uitzwaaiers binnendruppelen. Het gevoel waarmee we op het feestje lopen is een beetje dubbel. Aan de ene kant hebben we altijd wel zin in een feestje, maar met het afscheid van alle familie en vrienden zo dichtbij is het ook wel spannend. De bus staat onder veel bekijks al die tijd braaf te wachten tot hij mag vertrekken. Toen de VCT2-ers doorkregen dat hij nog een kapot achterlichtglas had konden ze dit niet aanzien. Spontaan werd er uit Almelo nog een nieuwe unit gehaald. Top! Onverwacht kregen we ook nog veel leuke kadootjes die nog een plekje moesten krijgen in de al vol ge-tetris-te kastjes. Gelukkig hadden we her en der in de bus nog een gaatje vrij om de vele zakken drop, chocolaatjes en pepernoten kwijt te kunnen. En ook Bronco bleef niet onbedeeld. We vragen ons af of er nog een Petsplace in de omgeving van Enschede is die nog hondenkluifjes in het schap heeft liggen!
Net na vieren was het toch echt tijd om afscheid te gaan nemen. Een stevige knuffel, een traan wegslikken, en hopen dat de bus in 1 keer start. Even leek de de sleutel niet te willen draaien, maar dat bleek het stuurslot te zijn wat Tim (De jongste autogek op het feestje) uitvoerig had getest. Na wat wrikken rijden we dan toch met een colonne van luchtgekoelde busjes van het terrein af. Als na een klein uur rijden ook het laatste busje afzwaait hebben we het gevoel dat de reis echt is begonnen. Op naar Afrika! Iedereen bedankt voor de dropjes, pepernoten, Werther's, geheugenkaartjes met muziek, miniatuurbusje, worry poppetjes, achterlichtglas, Rands, Yenns, knapzakken, arabisch taalboekje, point-it, melkbusje, fles wijn, kaartjes, sms-jes, succes wensen, adressen in Afrika, tips, gevulde enveloppen, de inhoud van de ton, het neerzetten van de ton... en voor de ongelofelijk goede sfeer op het feestje. Bronco kan jullie helaas niet bedanken, want die heeft z'n mond vol.

11-10-'10

Wennen

De eerste nacht brengen we door op een rastatte. Dit zijn niet echt sfeervolle plaatsen om te overnachten, maar omdat we dinsdag af hebben gesproken met familie in Oostenrijk hebben we geen tijd om lang te zoeken naar een camping die waarschijnlijk toch al wintersluiting heeft. Ondanks dat we hier jaren naartoe hebben geleefd is het eerste stukje reis gewoonweg wennen. Wennen aan het feit dat ons huis het komende jaar een kleine 10 vierkante meter groot is. Wennen aan het idee dat we iedereen thuis een jaar niet zien. Wennen aan een heel ander dagritme en wennen aan het elke avond een nieuwe slaapplek zoeken. En toch ook een beetje wennen aan elkaar. Als we 's middags op de vlucht slaan voor de gevaarlijkste wilde dieren van Europa, wespen, en vervolgens zitten te lunchen in een potdicht busje in plaats van heerlijk in het zonnetje krijgen we plots de slappe lach. De spanning zakt van ons af. Als we weer rijden zien we de eerste Turkse vrachtwagen rijden en wordt het langzaamaan wat echter. Zoevend door Sauerland tussen de heuvels voelt het net alsof we op vakantie zijn.